Garstman Rijst

Verhuisbericht

2012-03-10T02:29:00.001+01:00

Sinds gisteren wonen wij:

Bella Villa's Bungalows
Jalan Kajeng - Jeruk Manis
Ubud Kaja 80571 Glanyar
Bali - INDONESIA

www.bellavillasbali.com

Allemaal opa's en oma's

2012-03-07T15:43:00.001+01:00

Lovina 2-7 mrt

Ontbijten met de Jakarta Post:
* De laatste Giraffe in de dierentuin van Denpasar is overleden. Sectie heeft uitgewezen dat het beest 22 kilo aan plastic-resten in de maag had. * Een Australische toerist is gearresteerd op verdenking van drugssmokkel. Hij had 1.8 kilo aan hard-drugs in de vorm van bolletjes ingeslikt. Hij vloog van Bangkok (doodsstraf) naar Bali (doodstraf). Hij probeerde nog te ontsnappen op weg naar het ziekenhuis door uit de taxi te springen maar helaas. * Een Kill Bill imitator heeft 5 mensen vermoord ergens op Java. In geel trainingspak en blonde pruik ging ze haar slachtoffers met een samoerai-zwaard te lijf. * Op Kuta-Bali (toeristentrekpleister nummero uno) hebben ze sinds de westenwinden (!) waaien een groot afvalprobleem. Tonnen troep en plastic spoelen aan op het strand. 24/7 zijn er 16 man en 5 vrachtwagens bezig om het strand een beetje schoon te houden. * Kaartjes voor 'Lady Gaga' zijn hier ook $80.-

Het hoogtepunt van een bezoek aan Lovina bestaat uit het kijken naar de dolfijnen in zee. Er is zelfs een standbeeld voor de dieren aan de boulevard opgericht. Iedere visser met een boot kan je 's ochtend meenemen. Niek raakt aan de klets met een visser die zijn boot staat te schuren en wel wil verkopen. Hij heeft kolenschoppen van handen en een lach zo breed als Indonesië zelf. Gelukkig heeft hij nog een bootje en de volgende morgen wil hij ons wel mee nemen de zee op.

Oost meets West

Het is 5.15 als de wekker gaat. Middenin de nacht... Aangekleed en wel begint de ochtendschemer een beetje licht toe te laten. De meiden zijn meteen klaar wakker en hebben er zin in! De boot is een, in wit en blauw geverfd, traditioneel vissersbootje. 1 kontje smal (hoe ouder en Europeser je bent hoe minder comfortabel je zit) en het wordt stabiel gehouden door 2 lange bamboestokken die met bogen aan de boot vast zitten. We hebben ze al zoveel gezien.. leuk om er nu ook echt in te zitten. We zitten allemaal achterelkaar. Zwemvest aan. Het is heerlijk wakker worden met het getuf van de motor en het zachte ochtendlicht. We zijn echter niet de enige. Iedere visser met een vissersboot is inderdaad ook daadwerkelijk gevuld en iedereen heeft hetzelfde doel. De 'Veronica', de 'Queen Mary', de 'Blue Diamonds' (herinnert u zich deze nog nog nog) en zelfs de 'Tjeerd en Wilma' allemaal op zoek naar Dolfijnen.
En dit is ook wel een beetje het nadeel.. Als er een groepje dolfijnen bovenkomt dan reageert men massaal door de motor op te voeren en het roer richting de dieren te draaien... Niet alleen jaag je de dolfijnen op maar ook wordt steeds ons uitzicht belemmerd. Sterre, ons gevoelige meisje, maakt zich ernstige zorgen over de dolfijnen. Als er weer een storm bootjes aan komt varen kan ze zich niet meer in houden. Ze gaat staan in de boot en schreeuwt naar iedereen; 'Hou op.. Ga weg!' Ze moet er echt van huilen.. Pas als we haar vertellen dat dolfijnen de slimste beesten zijn en ze eigenlijk gewoon een spelletje met alle boten doen kan ze weer genieten. We hebben ook een fijne kapitein! Hij doet niet mee met het jaaggedrag van de anderen en wacht rustig zijn (en onze) kansen af.. Met succes.. regelmatig zien we een schooltje vinnen en 1 x springt er zelfs een dolfijn hoog in de lucht en met een draai plonst hij weer in zee.. Prachtig!
Als alle boten weer richting Lovina varen haalt onze visser een tas met kopjes en koffie tevoorschijn. Zijn vrouw heeft voor de meiden cakejes gebakken. En zo doen we 'effe een bakkie' op volle zee. De kapitein doet dit werk al 30 jaar. En hij heeft er nog steeds zichtbaar plezier in. 2 weken geleden had hij een walvis gezien! Ook zijn eerste in 30 jaar. Ik attendeer hem op het grote verschil... de pezige magere gespierde vissers die we elke dag uit vissen zagen gaan op de Gili's en de relaxte dikke boedha-achtige 'vissers' hier in Lovina.. Zijn lach buldert als golven in een storm..

Als we 's avonds zitten te eten valt het zelfs Loes op.. 'Wat zijn hier veel opa's en oma's!
En ze praten ook nog bijna allemaal Nederlands. Een ware kolonie van overwinteraars, expats en pensionado's. We halen de gemiddelde leeftijd danig naar beneden met z'n 4-en.
Ook het weer werkt niet echt mee. We hebben veel wind en regen. Een tropische regenbui verandert de straten in rivieren en ons resort stroomt helemaal over.
We vinden Lovina niet de leukste plek van Bali.

Het heeft ook voordelen. De meiden genieten enorm van het resort. Sterre ligt zeker 50% van de tijd in het zwembad. En ondanks het feit dat bijna alle fietsjes kapot zijn leeft Loes zich elke ochtend uit in de speelhoek. We huren een dvd speler voor een dagje en kijken -met de gordijnen dicht en de airco aan- naar 'de Smurfen'. Loes test de service door eerst in ons bed te plassen en de volgende morgen in haar enthousiasme een flesje bier uit de minibar kapot op de grond te gooien. (beide keren keurig schoongemaakt).

Ik wil graag naar de warm-waterbronnen. Na het ontbijt pakken we de tas, hijsen de kinderen in een jurk en lopen richting de uitgang. 'Waar gaan we naartoe? Naar een zwembad met warm water???! Maar het is al zo pufheet!!!' Sterre heeft een veel beter idee.. 'Gaan we toch hier naar de koud-waterbron!'

Ach ja... tas weer op de grond, jurken uit... zwembad in!

How much you paid?

2012-03-05T07:33:00.001+01:00

29 febr - 2 mrt (2e keer Padang Bai)

We konden kiezen op Gili Meno. Of terug naar Amed of terug naar Padang Bai. Op beide plekken was het leuk.. het gemak wint! In Padag Bai kunnen we pinnen, is op iedere hoek een 'supermarkt' en krijgen we om de haverklap een aanbod om ons ergens anders naar toe te brengen.

Terug naar Bali.. het verschil is al voelbaar op de boot! Als we van een klein wiebel bootje op 'volle zee' zijn overgestapt op de snelle boot worden we hartelijk begroet door de stuurman. Hij voer ons ook naar Gili Air. Het was toen zijn eerste werkdag misschien heeft ie ons daarom wel zo goed onthouden..
Het is fijn om op bekend terrein te zijn. In hetzelfde hotel is nu ook een plekje voor ons. (de boa constrictor heeft de kip opgegeten en heeft nu 5 zielige piep-muizen als gezelschap!) We nemen nu alleen een 'dure' kamer.. airco (!) en schoon, zoet warm water uit de douche..
We douchen de hele boiler leeg. Als Sterre maar geen afscheid kan nemen van haar handdoek 'omdat hij zo ontzettend lekker ruikt' wordt het tijd om eens kritisch naar onszelf te kijken. Met een zoutwatersopje kom je een heel eind maar het wordt tijd voor een rigoureuze aanpak! We slapen allemaal een nachtje in de zwembroek want al onze geurige kleding is in een plastic zak aan de was-service meegeven. Zelfs de beren gaan voor het eerst in een emmer.. Die beginnen verdacht naar 'ABC sauce tomat' te ruiken. En we willen over een dikke 2 weken bij de douane niet verdacht worden van het uitvoeren van biologische wapens..

Ook komt de dokter bij ons op bezoek. Van het hele gezelschap zit ik deze reis het krakkigmikkigst in elkaar. Nu heb ik een ontsteking aan mijn ogen. Als ik de dokter, een 7 maand zwangere, breed lachende, zeer geïnteresseerde Javaanse vertel dat ik eigenlijk al sinds Gili Air last heb.. krijg ik een standje! Al 3 weken... en nee tuurlijk zijn die 'Ray Ban' zonnebrillen van 1 euro 75 funest voor je ogen. Met oogdruppels en een stevige antibioticakuur moet het weer goed komen. Het enige wat stoer is.. ze noemen het hier ook wel 'Surfers-eyes' (combinatie van fel zonlicht en zeewater) Terug naar Kuta!

Als ik de dame van het hotel 's middags nog even bedank voor het bellen naar de dokter wordt het verschil met Lombok ook weer duidelijk. Haar reactie? 'Oh no problem! How much you paid?' Ik geef nog eerlijk antwoord ook! En zo zijn er meer voorbeelden. Als ik met de meiden op een bankje bij de zee wacht op Niek komt er een armbandjes- kettingen-sarongverkoopster naar me toe. Voordat ik 'No thank you' kan zeggen steekt zij van wal. Ze vindt de jurk van Sterre leuk en ze krijgt wel vaker kleren van toeristen, ze komt van een arme familie snap je wel.. Als ik haar verbouwereerd aankijk zet ze haar woorden nog eens kracht bij door aan Sterre's mouwtje te trekken. 'My child same age!' Gelukkig komt Niek net op dat moment aan lopen... wegwezen!
Maar binnen het uur zit de routine er al weer in... Tegen de taxichauffeur zeggen we; 'We have strong legs'. Tegen de was-service; ' you think we look smelly?' en 'No thank you' kan altijd..

We genieten van de vaste plekjes en het heerlijke zwembad hier. Dat Sterre ineens heel goed kan zwemmen wordt wel duidelijk. In dit zwembad kon ze de vorige keer haar eerste 'losse' slagen maken.. Nu zwemt ze helemaal naar de overkant; 'En weer terug, Pappa!'
Ook horen we haar voor het eerst uit zichzelf kletspraatjes maken met andere gasten. 'Hello I'am Sterre, I'am from Holland, Nice t-shirt!' Zelfs Loes kan al een aardig woordje Engels, al staan ze nog wel eens vreemd te kijken als ze na het eten aan de serveerster keurig vraagt; 'Can I play please'.

Het is ook even weer wennen aan alle brommertjes, auto's en collega-toeristen. Niek maakt een 'vergissing' door een Canadese te begroeten en enthousiast te reageren op het feit dat ze uit Vancouver komt (net als zus Hilde) een half uur later wordt ie nog steeds overspoelt door een spraakdiarree over waar ze wel niet allemaal is geweest, wat het heeft gekost en how amazing!!! ze alles wel niet heeft beleefd. Er is geen speld tussen te krijgen. We ontmoeten ook een stel uit Zwitserland met hun 2,5 jaar oude dochter. We nodigen hun uit om mee te gaan eten. Plannen om 2 jaar in India te gaan wonen zijn veranderd door de komst van hun dochter en dit is de eerste keer, na India, dat ze weer in Azie zijn. In eerste instantie werkt hun enthousiasme aanstekelijk. Als wij vertellen dat ons volgende doel Lovina wordt besluiten ze mee te gaan. Zij hebben contact met een hele aardige chauffeur dus zij regelen wel iets!
Heerlijk om een keertje gewoon te kunnen aanschuiven.. Hun plan om ook de grootste tempel van Bali te gaan bezoeken vinden we prima.. Sterre had deze al een keer aangewezen in een boekje en wilde daar graag nog naar toe.. We maken er een leuk dagje van..

Als we ons door de eerste haag van sarongverkopers hebben heen geworsteld wordt ons bij de kaartverkoop meteen verteld dat we vandaag niet in de 'mother-temple' kunnen omdat er een ceremony bezig is. Het complex is echter zo groot met talloze bijtempels dat we dat niet erg vinden. We weten ook te ontsnappen aan de taxi-brommers die je naar boven willen rijden. (na 500 meter geven ze het op zodat je de laatste 200 in alle rust kan lopen..) Ook de fruit en ansichtkaarten-meisjes kan ik nog wel hebben.. Pas als er 3 regendruppels naar beneden vallen en ze meteen naast me staan met; 'you rent umbrella?' Ben ik het zat! En dat is zo zonde want het is eigenlijk een hele mooie serene plek. Gelukkig blijft Niek er de humor van inzien. Ook als blijkt dat we tegen betaling van een 'fixed donation' wel met een 'temple-member' naar binnen mogen. En gelukkig doen we dat ook..!

Het tempelcomplex is terrasvormig opgebouwd en verspreidt over een hele grote heuvel. De zwarte stenen torens met zwarte riet daken steken dramatisch af tegen de bewolkte lucht. De met goud versierde deuren zijn prachtig en alle beelden van draken, demonen en goden maken veel indruk op ons alle 4. Onze gids is een rustige man die op een bijna devote manier van alles verteld. Sterre verzucht dat ze hier best een nachtje zou willen gaan slapen.. De gelovigen voor de ceremonie zijn bijna allemaal gekleed in het wit. Met een belletje wordt aangegeven hoe de ceremonie verloopt. De wierook slingert door de lucht..

Na een uurtje dralen worden de meiden moe en zijn we verzadigd van alle mooie indrukken. De zwitserse dochter is al een poos aan het huilen. Als we vragen of ze moe is antwoord de moeder.. 'nee hoor ze is gewoon verwend!' Raar antwoord voor een stel dat aan alle kanten met dreadlocks en tattoo's wil uitstralen dat ze zo bewust-zen-geestelijke groei-bezig zijn. Hij wil hier nog wel een week rondlopen zoveel indruk maakt het en zoveel kan hij nog leren van deze gids..
Gelukkig lopen ze wel gewoon met ons mee terug naar de bus.
Maar de sfeer wordt er niet beter op.. Dochter blijft huilen en dralen. Terwijl die van ons zich lekker nestelen, een liedje zingen, wat broodnodige slaap inhalen en spelletjes met ons doen. Komt misschien ook omdat de dochter geen koekjes mag (witte suiker), geen snoepjes (kleurstoffen en not organic) en geen chipsjes (palmolie) en haar papa geen iphone heeft met playmobile spelletjes. Wij geven het op om te investeren in het contact en de rest van de trip is het zij/wij. In Lovina doen we nog een poging om samen accomodatie te bekijken maar als ze in een hotel vraagt of er ook kamers zijn met een meer authentiek plafond (!!) weet ik genoeg... Wij vluchten naar het 'Rambutan-resort'. Mazzel voor de meiden want dit is eigenlijk boven het budget.. maar nu weten we wel zeker dat ze niet mee gaan.

En he.. 2 zwembaden, een bibliotheek, stapels kranten en tijdschriften, een goed ontbijt met echte koffie en boter op je brood en uitzicht op een mega-mooie tuin.. het is geen groot offer dat we brengen!

uitzicht vanaf de boomhut.. zo'n zwembad in de Gorterlaan!

Getting it Fixed

2012-03-02T14:52:00.001+01:00

23 t/m 29 febr. Gili Meno

Hoe noem je iemand van Lombok? Een Lombokiaan, een Lombokker, een Lombokees, een Lombokje? Wij weten het nog steeds niet!

Na alle Hati-Hati waren we wel toe aan wat rust.. een vakantie zeg maar! En waar kan je dat nou beter doen dan op een eilandje van 2X1 kilometer met witte stranden, doorzichtig blauw water, hier en daar een kokosnootboom en verder niets.. Gili Meno dus.. Een van de 3 Gili's vlak voor de kust van Lombok. Gili Air waren we al geweest en nu gingen we op het middelste eilandje zitten. Het kleinste en rustigste eiland.. Helemaal klaar om niets te beleven..

De eerste nacht woonden we in een soort van boomhut. Een prachtige plek aan het strand. Beneden een zitje met douche en w.c en als je dan de boomstamtrap omhoog beklom kwam je bij de slaapkamer met 2 enorme luiken. Als je die open deed keek je uit op een klein stukje 'jungle'. Helaas dreven we in het zweet 's nachts en de 2 ventilatoren op standje hoog deden erg hun best maar nee.. hete lucht wordt warme wind en daar knap je niet van op. (wat die polyester zebra deken op het bed deed??) Ook de zen-meditatie-elektronische-dolfijnen-muziek uit de bar begon ons wat op de zenuwen te werken..
Tijd voor een interne verhuizing dus. Niek had de dag ervoor al een inventarisatieronde gedaan dus we hadden al een alternatief. 'The Blue Coral' .. een werkelijk adembenemend stukje strand, vanaf onze veranda zeezicht, geen muziek, een leuk restaurantje in de achtertuin en.. airco!

Dachten we.. hadden ze ons gezegd...
Totdat we 's avonds de meiden in hun tentje leggen, de airco aan zetten en.. na 10 minuten.. in het pikdonker zitten! De grote stoppenkast zit bij de Blue Coral familie in huis dus Niek gaat het even melden. De stop wordt overgezet en alles functioneert weer... voor een kwartier.. Dit herhaalt zich nog een keertje. Sterre is in slaap gevallen maar Loes schrikt zich een hoedje van die totale duisternis om haar heen. Niek is net even een biertje aan het halen dus met een snikkende Loes- in-luier op de arm ga ik naar de B.C familie (de mannelijke tak.. de vrouwen runnen het restaurant). Tot mijn verbazende ergernis wordt ik compleet genegeerd en vervolgens behandeld alsof ik de herseninhoud van een garnaal heb. Ik 'roep' Niek uit het restaurant en die heeft een 'fijne' discussie met 1 van de broers. Blijkbaar is de airco al veel langer kapot dus we moeten het doen met die kleine staande ventilator die in een hoekje staat. 'Tomorrow we'll fixed it' En inderdaad worden er serieuze pogingen gedaan de volgende morgen (nadat Niek ze achter de Lombokker broek aan had gezeten) Maar het mag niet baten... Na 3 kwartier, net als je gaat geloven dat het (toch) echt is gelukt.. valt de airco weer uit. Het licht blijft branden dus er zijn wel degelijk vorderingen gemaakt maar wij hebben het wel gehad.. Hadden we de 4 broers van de B.C familie elk in een hoek neer kunnen zetten dan hadden we een elektrische deken nodig gehad om warm te worden. We hebben de heren blijkbaar ergens diep in hun trots geraakt want het contact daalt tot ver beneden vriespunt. Als Niek na nacht 2 aan geeft dat we willen verhuizen naar een kamer met ventilator (we zijn het zat om te klagen en willen rust aan de kop en niet de zeur-toerist blijven) moet hij the godfather van de familie wakker maken... dat is de druppel die de Balinese zee doet overlopen... We verhuizen maar elk contact met de B.C maffia wordt van beide kanten vermeden. Aan het eind van de trip 'mag' ik betalen en krijg ik een knikje... Zelden zulke kleuters meegemaakt!

Gelukkig is er Ida van het restaurant in de achtertuin. Ook lid van de familie maar wat zijn we blij dat de man-vrouwverhoudingen in ieder geval hier gescheiden zijn. Ida compenseert in haar eentje de hele maffia-clan. Lief, stralende ogen, kan heerlijk koken (haar water-spinazie is the best!) en altijd opgewekt!
En gelukkig zijn er Pim en Marjan uit ons Eindhoven, de gekste. Hard toe aan totale rust en relaxedheid hebben we leuke en serieuze gesprekken met elkaar. Marjan kookt in de Effenaar, Pim is professioneel Djembe-speler. Bij de borrel overstelpen we hem zo met idee-en dat hij spontaan aanbiedt dat ik wel zijn manager mag worden! Een nieuwe baan...
Gelukkig hebben de meiden niet meer nodig dan een emmertje, een schepje en wat bamboestokken. Fantasie genoeg. Als de soepjes klaar zijn, wordt het een piratenschat en helpt de verrekijker bij het zoeken. Als de schat gevonden is gaan ze gewoon met 2 bamboestokken onder de voeten een flink stuk schaatsen.
Gelukkig is er Mara (3), de dochter van de Indo-nederlandse Rene Froger en zijn Natasja van de duikschool. Mara zwemt iedere dag in de zee en heeft binnen 5 minuten onze dames van de zee-vrees afgeholpen.
Gelukkig is er de prachtige zee met de mooiste vissen en.. schildpadden! Niek 'scoort' er 3 en ik 2! Wat een kick! om deze prachtige indrukwekkende beesten te ontdekken en er een poosje achter aan te zwemmen.
Gelukkig zijn er de mooie restaurantjes met kleine veranda-huisjes waar je vanaf grote kussens van de zee kunt genieten. Op Gili Meno zijn ze vaak prachtig versierd met koraal-slingers en mobiles. Die willen we zo in de tuin! (.. en het wordt helemaal luxe als je dobberend in de zee vanaf het strand wordt geroepen dat je lunch klaar staat.)
En.. gelukkig is er 'Finding Nemo!'. Op nummer 1 van Sterre's wenslijst om die te zien.. Eerdere pogingen om haar eentje te laten zien mislukte tot nu toe maar hier lijkt het alsof ze hem door de Lombokeriaanse toeristenbond speciaal voor kinderen hebben neergelegd. Op nog geen 5 meter van het strand zwemmen papa-vis en 'Finding Nemo' net als in de film in een witte anemoon. Zelfs Loes leert er door snorkelen en we gaan iedere dag even kijken.
Gelukkig is er 'het Zeeschildpadden-opvangcentrum' waar we, tegen een donatie, 2 zeeschildpadjes die groot genoeg zijn in de zee terug mogen zetten. Loes doopt die van haar Mega-Mindy en Sterre geeft Prinses Julia nog goede raad mee.. Kikker-spreid-sluit! Ze krijgen allebei een aai en dan waggelen ze de grote zee tegemoet.
Over 10 jaar gaan we er snorkelen om te kijken hoe groot ze zijn geworden!

(minder) leuke dingen:

* We hebben een afscheidsetentje bij Frens en Norma en we zijn dankbaar bezoek. Sterre eet 3 borden (!) noodles en 2 stukken kip, Loes gaat 4x naar de w.c '..... zo mooie w.c!'
Als we op Gili Meno ontdekken dat we weeeer de leuke posters zijn vergeten krijgen we bijna per omgaande een sms dat we van harte welkom zijn om ze in Assen af te halen.
* In Sengigi gaan we wat ansichtkaartjes posten. In de hoek staat een enorme industriele weegschaal. Het is misschien een rare vraag maar het mag wel.. Met een haspel wordt het gevaarte aangesloten en wat blijkt.. beide meiden 16.2 kilo! (Are you twin?)
* Dat krijg je ervan als je je kinderen leert 'liegen'.
'Hello, Whats you're name?'
S: 'I am Julia!'
L: 'I am Romeo'
Die klassieker kennen ze want ineens wordt er merkwaardig naar mij gekeken.. Om mijn kinderen niet af te vallen antwoord ik netjes: 'Yes, my husband and I are very romantic people' En dan lopen we maar snel door..
* Niek en Sterre zijn met een lijst bezig van alle dieren we hebben gezien (en als ik bedoel alle..)
' Papa! heb je de kakkerlak al!?'
* We komen een Indonesische meneer tegen uit Groningen.'Hoe kom jij dan bruin?' vraagt Sterre. De meneer legt uit dat hij geboren is op Java maar is opgegroeid in Nederland. Als de meneer al even weg is zegt Loes ineens.. ' Ik ben in Groningen geboren en hier groot gegroeid!' Als we bekomen zijn van dit geniale inzicht kunnen we het alleen maar stilletjes beamen..
* In een vlaag van heimwee verlangt Niek naar weekend-boodschappen doen bij de Albert Heijn.. samen met Sterre loopt ie door de denkbeeldige winkel. In eerste instantie blijft de wens van Sterre beperkt tot Noodles, sateh en komkommer. Pas als Niek los gaat met geitenkaas en ovenbroodjes gaan de meiden ook los. Chocopasta, appels (!), chocola en dropjes en Loes wil 'oprol-croissantjes'
* Loes kan snorkelen! Nu moet ze nog leren dat ze niet na iedere vis die ze ziet haar snorkel af zet en roept; 'Ja! ik zag hem!'.
* Het is ook verwarrend waarschijnlijk.. al die talen! al die verschillende huidskleuren.. zoveel verschillen... Loes komt naast me lopen als we een oud Lomboks dametje zien.. 'Kijk wat een mooie glitter heeft dat euh? euh? Mens!'
* Sterre zwemt in de zee zonder bandjes. Met de armen gaat het al heel goed, met de benen is Kikker-spreid-sluit lastiger.. ' In de zee ga ik wel goed mijn benen Kikker-spreid-sluit doen.. ik wil niet verzuipen!'

Oom geworden!

2012-03-02T09:19:00.001+01:00

Een uurtje geleden een sms-je gekregen van Steef mijn broer:
1 maart werd ze geboren:
'Pien Madelief Garstman'
Moeder, kind, vader en broer Hugo maken het goed!

Leuk hoor zo'n bericht te ontvangen.
Dat wilden we toch ff delen met iederéén ;-)

www.garstman.com - update

2012-02-27T09:21:00.003+01:00

Sengiggi - Lombok - Indonesia

Lombok met de auto HATI-HATI (deel 2)

2012-02-23T15:09:00.001+01:00

17 febr Tetebatu - Sengigi - Tetebatu

Heet dat niet een contradictie? Als 2 uitersten 1 situatie opleveren? Om 5 uur 's morgens worden we wakker van het gebed van de Iman. Gevolgd door nog 1 en nog 1 en nog 1.. Wel 6 oproepen tot het gebed klinken door de vroege ochtend. En Niek ligt naast me te vloeken in bed..

Na het ontbijt belt Niek belt met de auto-man. Na een paar mislukte pogingen krijgt hij hem toch echt aan de lijn. De auto is pas 3 maanden oud is zijn reactie.. Dat kan best wezen maar de banden onder de auto niet. De auto-man vindt het prima, we mogen bij hem wel een andere auto op komen halen. (ja dat moest er ook nog eens bij komen..) Volgens de mensen van 'Haikiki' is het een uurtje heen, uurtje terug. Niek spreekt dan ook af om 's middags even heen en weer te rijden.

Tetebatu heeft 2 highlights. Een grote en een kleine waterval. De kleine waterval heeft er een zwembad bij dus wij gaan voor de kleine! Je kunt er komen met een lange wandeling door de rijstvelden of via een omweg met de auto. Wij gaan met de auto. Tot onze verbazing is het een heel complex. Allerlei kraampjes die drankjes, koekjes en instant-noodles verkopen staan rond de ingang. We kopen een kaartje en lopen door een grote poort naar binnen. Er wordt druk gewerkt aan de tuin en de herrie van een motorzaag is oorverdovend. Als we naar beneden lopen zien we een enorm lichtblauw betegeld bassin... zonder water! Als Niek zijn beklag gaat doen bij de kassa krijgt hij te horen dat er wordt schoongemaakt. Vette pech! De stemming zat er al niet zo goed in door de auto en dit helpt niet mee. Gelukkig ontdekken de meiden een kinderbad waar wel water in zit. Het komt van de waterval dus het is ijskoud!!! Dat zijn we niet meer gewend. We zijn bijna de enige op het (hele) grote terrein. Sterre ontdekt een jongen die binnenbanden verhuurt. We zetten de kracht van positief denken in... Het is dan wel een oorverdovende herrie maar he! Het hele complex kan wel een opknapbeurt gebruiken en.. voor rp 6000 hebben we nu wel 2 puntgave binnenbanden!!
De meiden hebben vreselijk veel plezier. Ook wij wagen ons aan een zwemmetje. Net als het voor ons tijd wordt om op te warmen komen er hele ladingen schoolkinderen. De jongens plonzen in hun nakie het water in. De meiden in hun onderbroek. Sterre en Loes vinden het prachtig. Vooral de jongens sloven zich enorm uit. Eentje vergeet zijn schoolpet (soort fez) af te zetten. Tot grote hilariteit van iedereen.

Als we weer naar de auto lopen besluiten we in een opwelling toch met elkaar de auto te ruilen. De route loopt langs de hoofdstad en het zit me niet lekker dat Niek dat alleen moet doen. Met de kinderen 'even' heen en weer is ook geen aantrekkelijke optie maar goed.. kiezen tussen kwaden.
Achteraf gaat de heenweg best voorspoedig. Het jaar aan winst in jeugdigheid die we hadden gewonnen bij de andere waterval zijn we wel weer kwijt door de stress maar het lukt ons toch om in een uur en een kwartier heelhuids in Sengigi aan te komen. Terwijl Niek een andere auto uitzoekt 'mag' ik koffie drinken met de vrouw van de auto-man. Ze haalt er een neef bij, die op Java studeert, om te vertalen. Echt veel verder dan de kinderen gaat haar interesse niet maar met de neef is het wel leuk kletsen.

Na 3 kwartier zijn we in het bezit van een Daihatsu Xenia met 4 banden met profiel. Met weer een wijze levenles geleerd (altijd de banden controleren als je een auto huurt!) gaan we eerst maar eens lekker lunchen in het restaurant van het hotel waar we geslapen hebben. Stiekem hopen we dat we daarna even van het zwembad gebruik mogen maken. Gelukkig hebben we de meiden niets beloofd want die vlieger gaat niet op. Ze vragen zo'n bespottelijke prijs x4 dat het feest niet door gaat. Als 1 vd serveersters het ook nog eens waagt om te zeggen dat Loes elke dag huilt (terwijl ze voor de zoveelste keer in de meiden hun wangen knijpt ondanks alle waarschuwingen) is de maat vol. De volgende keer slapen we hier niet weer!

Dan rijden we terug. We hebben nog een ijsjes-stop want beloofd is beloofd. En als ze het vandaag niet verdient hebben wanneer dan wel.. Op een hete dag, zonder speelgoed 2x een heel eind in de auto...en geen wanklank vanaf de achterbank! Hele fantasieverhalen en liedjes vertolken ze met z'n 2-en. Terwijl wij ook nog om de haverklap in de stress schieten omdat er ineens een auto met een koe in de laadklep afslaat zonder richting aan te geven of dat Niek vol in de rem moet voor een paard met wagen terwijl de brommers links en rechts voorbij schieten.
We nemen een verkeerde afslag en rijden een heel stuk smal bergweg voor niets. Het is er prachtig maar op dit moment willen we maar 1 ding en dat is terug naar ons huisje. (en de meiden naar beer) Keren en terug naar de hoofdweg dus. En het een paar kilometer verderop nog maar eens proberen. We hebben er alle 4 nu echt geen zin meer in.. We vragen dan ook om de 500 meter of we nog goed zitten.. En als we dan e.i.n.d.e.l.i.j.k bij de juiste afslag zijn aangekomen... zijn er wegwerkzaamheden! Er wordt geasfalteerd. Brommers kunnen er langs maar met de auto heb je gewoon pech.. Op de 'kaart' staat 1 klein wit dun streepje als alternatief. Het is een heel steil rotsig weggetje. We slingeren alle 4 van hot naar her door de Daihatsu heen. Om.... potver*** ...! bij precies dezelfde afslag weer uit te komen!!! De moed kan niet verder zakken.. Het is 17.30 ondertussen, over een uur wordt het donker en we weten het echt niet meer..
Dan wordt er op het raampje getikt.. moeten wij naar Tetebatu? De man probeert met handen en voeten duidelijk te maken hoe het alternatieve weggetje loopt om dan aan te bieden een stukje met ons mee te rijden.. als ik het niet erg vind dat hij op mijn plekje gaat zitten?? Erg?! Ik kan de beste man wel zoenen! We rijden door een soort van steeg waar het nu een drukte van belang is natuurlijk. Hij dirigeert iedereen aan de kant voor ons (Loes is zelfs onder de indruk; '..die meneer praat hard!) En dan staan we 10 minuten later weer op bekend terrein. De weg ligt voor ons..

Als we bijna thuis zijn staat er een groepje schoolkinderen in sportkleren langs de weg. Niek remt al af voor de bocht die voor ons ligt als een 6 jarig jochie met een bol koppie plotseling de weg oversteekt. De remmen gieren en we staan abrupt stil! In een seconde die eindeloos duurt gebeurt er helemaal niets.. Dan begint een jongen te schreeuwen en kijk ik in de verschrikte bruine ogen van de 6 jarige. 2 volwassene rennen vanaf de overkant naar het groepje toe. De oudste jongen krijgt er van langs. De jongste die onbedaarlijk aan het huilen is wordt opgetild. Hij mankeert niets. 'Hati?', geen hati.. Als alle partijen ' sorry' hebben gezegd rijden we bibberend verder. Sterre en ik moeten er even flink van huilen. ' Ik was zo geschrikt' zegt Loes en daarmee vertolkt ze het voor ons allemaal.

We eten nog een broodje en kijken Tom en Jerry op bed. Onze nieuwe achterburen vertrekken met veel lawaai op hooggehakte schoenen in een dubieus kwartet. We worden gerustgesteld door de man van het hotel. Ze komen alleen om bier te drinken en... je weet wel..!? Tuurlijk! dan kan er vandaag ook nog wel bij! Ze blijven niet voor de nacht gelukkig..
En dan rest er van deze dag alleen nog een donkere avond gevuld met het geluid van cicades en kikkers..

18 febr Tetabatu - Kuta

Na een zeer onrustige nacht (geritsel, gebonk, kikkers,imans en arbeidsvitaminen voor de moskee die vlakbij gebouwd wordt..) vraag ik aan de man van Haikiki of ze misschien 's nachts apen op het dak hebben.. 'Nee!' lacht ie.. ' geen apen.. ratten!'

Voor we Tetebatu verlaten besluiten we het nog een kans te geven hier. Er is nog een mooie grote waterval en het zou toch zonde zijn als we die niet hebben gezien. Het is een vreselijke weg naar de waterval toe.. We zijn heel blij met onze nieuwe bandjes! Maar 250 meter voor de ingang is het asfalt zo weggeslagen dat we de grip bijna verliezen en besluiten gewoon naast de weg te parkeren. Een magere man met een mislukte coupe soleil in sarong zegt dat we wel bij zijn broer mogen parkeren. We bedanken vriendelijk voor het aanbod omdat hij een prijs noemt waar we normaal gesproken 10 auto's van kunnen parkeren. Dan moeten we het zelf maar weten zegt ie maar dan staat hij niet in voor de gevolgen... Worden we nu gewoon een potje gechanteerd? Als we de koele blik in zijn ogen zien dan denken we ook dat een 'opspattend steentje' best mogelijk is.. We kletsen de prijs af tot 5 auto's en worden netjes naar een huis gedirigeerd. Bij de ingang van het park staat Blondie ons weer op te wachten. 'You need guide' het is niet eens een vraag meer een commando.. We kopen een officieel kaartje en gaan er dan gauw vandoor.. Over een verhard pad 1,5 km door de jungle. Als je hier een gids nodig hebt dan heb je meer hulp nodig in het leven... De irritatie is echter nog niet uit ons systeem en een groepje jongeren dat ons achterop komt hebben in 1e instantie pech... 'Hello?! Let me introduce myself.. What's you're name?' Met een fototoestel lopen ze te filmen en dat is de druppel... Niek maakt ze meteen duidelijk dat je jezelf wel kan introduceren maar dat het dan wel beleefd is als je even toestemming vraagt om te filmen. Ze druipen af en we hebben de jungle weer voor onszelf..
De waterval is prachtig! Zo een uit een boekje.. Een enorme waterstraal dondert 25 meter naar beneden om te eindigen in een soort van bekken gevormd door enorme keien. 2 dappere meisjes zeggen meteen Nee! Het is ook een oorverdovend lawaai.. Niek plonst er wel in en ondertussen raken we aan de klets met de groep jongeren die natuurlijk harstikke aardig zijn.. Ze hebben hun semester aan de universiteit afgerond en dit is een soort schoolreisje. Iedereen ligt in zijn kleren in het water en het gaat er super-relaxed aan toe. Ondertussen wordt ik op de hoogte gebracht van de laatste roddels.. die is zwanger en die zijn net getrouwd.. Als de hele club is uitgezwommen ga ik samen met een aantal duitse meiden in bikini onder de straal. De studenten zien we pas weer als wij (aangekleed) de rotsen weer over klimmen. Heel respectvol allemaal. (heb wel anders meegemaakt..)

Terug bij Haikiki hebben ze daar nog een verrassing voor ons. Bij het betalen blijkt er 10% gouvermenttax over de rekening heen te komen.. De kleine regeltjes.. Een protest levert niets op uiteraard. Niek verteld ze wel nog even wat we van de hele gang van zaken vinden en dat het zooo verwaarlozen van je accomodatie zonde is van de prachtige omgeving..
En dan is het einde Tetebatu... Toedeloe Tetebatu.. Daar gaan we nie meer naar toe..
De asfaltweg is af en droog dus we zijn het dorpje zo uit..

De reis naar Kuta gaat goed. Onze kaart is alleen niet up to date. Er is een nieuw stuk snelweg aangelegd omdat het nieuwe internationale vliegveld is geopend. Regelmatig vragen we naar de weg en echt iedereen weet het antwoord dus aan het eind van de middag staan we in Kuta. Een klein vissersdorpje waar het 'ineens' stikt van de accomodatie, eettentjes, winkeltjes en Jack Johnson door de boxen klinkt.. Heel relaxed allemaal maar wel even een 'omgekeerde cultuurshock' ineens.

We crossen door Kuta voor een leuk onderkomen. We hebben de meiden een zwembad beloofd dus de keuze is beperkt. Als weer terugkomen bij optie 1 blijkt deze een belofte te hebben gedaan die hij niet na kan komen. De kamer die wij willen is al gereserveerd. Ik trek mijn beste 'don't mess with me' gezicht! En waarschijnlijk is het een hele goede want als alternatief wordt ons de upperclass bungalow aangeboden. Een balzaal van een kamer met een kingsize bed, koelkast, airco en een enorme buitendouche met warm water en.. uitzicht op het zwembad. Nou vooruit dan maar.. dat het een twee-onder-een kap woning is zien we deze keer maar door de vingers:-) Sterre en Loes staan te dansen en te springen als ze al die ruimte zien dus de accomodatie-test is geslaagd.
10 minuten later liggen we in het zwembad..

En dan hoort dit stukje afgelopen te zijn.. genoeg avontuur voor 1 dag. Maar er komt nog een 'staartje'. Als de meiden na pizza (!!) om 20.30 in bed liggen, is bij ons het licht ook wel uit. Wij gaan ook. Niek rommelt nog wat in de kamer en ik poets mijn tanden. Als ik wil plassen valt mijn oog op een vreemd lang ding.... Kronkelend doet een slang van een centimeter of 30 zijn best om zijn weg via de muur te vinden. Hij is heel dun, zwart en heeft een rode kop.. Niek (mijn held!) wil met een handdoek aan de gang maar dat mag niet van mij. Ik hol naar de receptie op zoek naar hulp en krijg daar een antwoord dat ik niet verwacht.. 'I need you're help, we have a snake in the bathroom..' 'Oh! one or two?' Even ben ik van slag maar dan komt er aktie. 2 mannen gewapend met zaklantaarn, handdoek en 2 stokken gaan de slang te lijf. Ze vragen nog vriendelijk om toestemming om hem te doden. We hoeven niet na te denken... De rest van ons verblijf gaan de klapdeurtjes met een ijzeren pen op slot en checken we elke keer ieder hoekje voordat de meiden (en wijzelf) naar binnen gaan.. 's Nachts droom ik uiteraard van de moeder van 5 meter lang. Maar gelukkig.. die bestaat waarschijnlijk niet.. (we google-en wel in Groningen).

19,20,21 febr Kuta en weer terug naar Sengigi.

We worden wakker met een nieuw doel voor de komende dagen; we gaan zo weinig mogelijk beleven!
Ons hoofd zit zo vol dat er geen avontuur meer bij wil. We liggen voor de zekerheid heel lang in bed, maken uitgebreid gebruik van het zwembad en als we ons dan buiten de deur van 'Matahari Inn' (ons hotel) wagen dan zijn het korte uitstapjes..
En het lukt! We hebben een paar heerlijke relaxede dagen.. Sterre haar beer is even kwijt maar gelukkig vinden we hem terug in de badkamer. Niek ziet nog een 'bandit sea snake' maar op gepaste afstand en in laag water dus na een fotoshoot loopt ie er zo bij weg.

Kuta is ook relaxed. Het is de surfershemel van Lombok. Een surfboard is hier een standaard accessoire en de het belangrijkste gespreksonderwerp zijn golven. Qua gebleekte piekharen en backpackers kloffie passen wij hier prima (Niek wordt dan ook begroet met Yo Bro!) maar verder horen we dus niet tot de doelgroep. Het is absoluut geen straf om een middag, op de mooiste stranden van Lombok, naar golven en surfers te kijken. Het is er supergezellig. En wat komen we daar tegen? Onze 'oude' auto vol met surf-japanners.. De auto, compleet met versleten banden, was een uur later al weer verhuurd! We hadden onze posters vergeten maar helaas die liggen er niet meer in...

En dan is het tijd om de auto terug te brengen. We rijden bijna de hele nieuwe vierbaans weg af en vermaken ons reuze goed! Zo vaak hebben we ook nog geen vierbaans weg gezien met zebra-paden en een markt op de weg. Een brommer met gezinnetje waarbij de moeder heel relaxed haar baby de fles geeft scoort hoog op onze verbazingsladder. Ook hier geen verkeersborden. We rijden een aantal keer fout maar het grote voordeel is dat we al in hartje Mataram staan als we volgens mijn schatting nog maar halverwege de route zijn. En wat raak je snel aan chaos gewend. Moesten we vorige week er nog niet aan denken om door de hoofdstad te rijden.. Nu blijkt het zo logisch in elkaar te zitten met 1 richtingswegen dat we besluiten om 'even' nieuwe posters te halen.. De man herkent me en is zo verbaasd dat ik ze met nog meer korting mee mag nemen.

Met Sengigi in zicht zet Loes de kerstliedjes in. Vrolijk zingend zien we het strand al liggen. En dan in de laatste bocht gaat het alsnog fout. Hati hati! Een brommer wil in de bocht vanuit stilstand de weg op en Niek moet vol in de rem.. Een andere brommer knalt op onze auto en we hebben een deuk. Er hangt meteen een grimmig sfeertje en het opstootje dat ontstaat praat allemaal door elkaar heen en is niet te verstaan uiteraard. De stilstaande brommer gaat er als een speer vandoor. Niek ziet in de eerste gauwigheid niet veel bijzonders en schudt de hand van de brommer die achter op ons knalde. Even lijkt alles koek en ei maar dan komt de man, opgestookt door anderen, alsnog verhaal halen. Het is duidelijk 'oude' schade maar vooral de dame achterop de brommer tettert zo hard dat het opstootje nog groter wordt. Als een man 'No problem' tegen Niek zegt besluiten we daar heel hard naar te luisteren. Snel in de auto, deuren op slot en weg wezen...
Bij het inleveren van de auto wordt er even diep nagedacht, de tank met benzine is nog bijna vol en de auto-man vind het wel goed.. Niek wordt bij het hotel afgezet en we gaan lekker lunchen...

We hebben het avontuur volbracht!

Lombok met de auto HATI-HATI (deel 1)

2012-02-21T02:02:00.001+01:00

HATI HATI; Indonesische uitdrukking. ~ goede reis/~ gevaar/~pas op.
in enkelvoud HATI ~ au/pijn

14 febr Sengigi - Batu Koq

Terwijl de meiden de nieuw gekochte 3D film van de smurfen kijken, pak ik alle tassen in en haalt Niek de auto. Het gaat allemaal voorspoedig en tegen de tijd dat Gargamel met eieren wordt bekogeld door het hele smurfendorp zijn we klaar. Voor de zekerheid slaan we nog een hele voorraad koekjes/snoepjes/brood en water in en dan kunnen we! Lombok here we come! In een prachtige donkerrode Suzuki Arena APV. (3 maanden oud maar dat zie je er niet aan af!) Het is natuurlijk even wennen al die bochten, steile wegen en het links rijden en schakelen. Niek had de taxi-chauffeur nog om wijze raad gevraagd wat resulteerde in een spoedcursus Lomboks rijden. (toeteren bij ieder voertuig dat je inhaalt is wel de belangrijkste regel) In het begin gaat de ruitenwisser nog steeds aan als Niek richting aan wil geven. Ik had het noooooit gedurfd maar Niek heeft er lol in. Er is maar 1 weg dus zolang we de zee aan de linkerkant hebben gaan we goed. Het verschil met Bali is inmens groot. Niet alleen qua religie, mentaliteit en rijkdom, het is ook snel duidelijk dat het toerisme hier in de kinderschoenen staat. In Bali zijn alle uitzichtspunten of plekken die ook maar een beetje intressant zijn voorzien van restaurantjes en guesthouses. Hier moeten we goed zoeken naar een plekje om te kunnen lunchen. Maar uiteindelijk eten we in Warung Anna en -uniqum- voor het eerst sinds Thailand eten we in restaurant waar ook plaatselijk bevolking aan tafel schuift!
Als we afslaan naar een mooi strand blijkt deze hermetisch afgesloten door de 2 duurste hotels van Lombok. Verder dan een slagboom met een keurig in uniform gestoken meneer komen we niet. Guest only.. en aangezien kamers hier $450.- minimaal kosten draaien we de auto maar weer.

De reis gaat goed. Wij vinden het spannender dan de meiden. Die vermaken zich prima achterin. Zolang er maar met regelmaat koekjes naar de achterbank worden geschoven. Als we de hoofdweg verlaten wordt het nog spannender. De weg wordt smaller en het aantal merkwaardige zaken die we tegenkomen neemt toe. Eenden op de weg, mensen die bossen bamboe sjouwen zodat ze wel 3 meter breed zijn, enorme gaten in de weg en dan noemen we de kippen, eenden en ander klein spul nog niet eens. Het is een uitdaging! Tegen het eind van de middag arriveren we op een prachtige plek. Een viertal bungalows staan verspreidt over een goed onderhouden grasveld. Naast de zwemvijver staat een knus openlucht restaurant. En het uitzicht.... dat is miljoenen waard (in euro's) Als ik uitstap om te gaan informeren hoor ik een doffe knal op het dak van de auto. Ik kijk omhoog en staar recht in de ogen van een zwarte xxxx aap!! Het is dat je geen hartaanval kan hebben van 5 seconden maar hij slaat in ieder geval een paar slagen over.. Als ik nog aan het bijkomen ben van de schrik komt er een hartelijke duitse dame naar me toe. Dit wordt moeilijk onderhandelings-technisch gesproken.. Hier wil ik wonen!! Helaas maakt de dame het heel makkelijk voor ons. Ze heeft namelijk geen plek... He??! Dit is de eerste keer dat we dat te horen krijgen. En we hadden het zo verdient na vandaag.. We drinken wat in het restaurantje maar we moeten hier snel weg.. (voordat we collega-toeristen gaan ombrengen) Met de minuut gaan we ons hier meer thuis voelen. Als we ooit nog eens op Lombok belanden reserveren we een jaar van tevoren!

Een kwartier later en een berghelling verder staan we in Batu Koq. Hiervandaan is het mogelijk om de vulkaan Rinjani te beklimmen. 1 van de hoogste van Indonesie. Er zijn een tiental overnachtingsmogelijkheden en ik bekijk ze allemaal.. Het ene hok is nog smeriger dan het ander. De mensen zijn allemaal reuze aardig maar dit kunnen we de meiden niet aan doen. Geen ventilator, geen klamboe (en we slikken hier malaria-tabletten..) geen alternatief in de wijde omgeving..
Gelukkig stuitten we op het allerlaatst op ' The Horizon Villa and restaurant '. Ook geen fan en klamboe maar dit kan door de beugel. We betalen 2x de prijs van zo'n hok (nog niks dus) maar dan hebben we wel een kamer, woonkamer en badkamer voorzien van enorme ramen (heet!!) met een prachtige uitzicht over de zee in de verte aan de ene kant en de vulkaan in al zijn glorie aan de andere kant. De vallei is gevuld met ontelbare rijstvelden in alle kleuren groen die er bestaan..
We eten een broodje en de chauffeur wordt voorzien van een wel verdiende Bintang (bier). Als de meiden liggen te zweten in hun tentjes besluiten we toch om de boel open te gooien. In de afweging muggen-koelte wint een briesje. De grote ramen kunnen gelukkig open en de deuren ook. In het donker kijken we naar de lichtjes die hier en daar verschijnen.. Gemengde gevoelens over de hele onderneming bekruipen ons.. Spannender en zwaarder reizen dan we hadden ingeschat, ook verrassend en avontuurlijk..
(en dat na dag 1)

15 febr Batu Koq

De dag begint al vroeg! Door een gebrek aan gordijnen voor die grote ramen zijn we getuige van een prachtige zonsopkomst. We hoeven er ons bed niet eens voor uit.. In theorie dan want Niek's camera 'roept' hem vanuit de rugzak. Sterre is ook wakker en samen gaan ze eruit. Loes en ik draaien ons nog eens lekker om.
Terwijl Niek de ene schitterende foto na de andere maakt zegt onze 'goede-dieren-zoeker' Sterre ineens; 'Kijk! Papa een aap!' In eerste instantie moet Niek even goed kijken maar dan ziet ook hij een aap in de papaya-boom. Al snel gevolgd door een oom, tante, zusje, opa.. een hele familie! Daar komen Loes en ik ook wel ons bed voor uit...
We zijn onder de indruk van de drukte van de beesten. Als we dit gisteravond hadden geweten hadden we niet zo relaxed bij die open ramen gezeten..
Bij het ontbijt verteld de jongen van onze 'villa' dat de apen een ramp voor de omgeving zijn. Ze vreten alles op wat ze tegen komen en er is niet veel aan te doen..

De meiden zijn meteen beste maatjes met de dochter (Rita). Ze is 3 jaar maar het allerbelangrijkste is: Ze heeft 2 fietsjes. Een klein loopfietsje en.. een fiets met zijwieltjes. De meiden crossen door het hele restaurant en bij het huis van de familie. Het is een piepjong stel dat hier de boel runt. De baas woont in Australie. Die komt 1x per jaar langs en geeft zijn instructies verder per internet.
Sterre is wel onder de indruk van het weinige speelgoed dat Rita heeft. Ze snapt goed dat het heel aardig is dat ze dan ook nog haar fietsje wil delen en daarom gaat het heel goed met z'n 3tjes. (Loes deelt niet!)

Omdat de vulkaan beklimmen er helaas niet in zit doen we de andere tocht, een bezoek aan de waterval. We lopen eerst door het hele dorp en we vormen met z'n 4-en een ware attractie. Iedereen komt er zijn huis voor uit en gaat er eens lekker voor zitten. Wij kijken net zo goed onze ogen uit dus het stoort niet. We komen een jongen tegen die een grote sprinkhaan (13 cm) heeft gevangen. Hij heeft een touwtje om zijn nek gebonden. Fascinerend speelgoed! We kopen nog een fles water bij een winkeltje en dan worden we aangesproken door een jongen op de brommer.. of we naar de waterval gaan? We hebben in de reisgids gelezen dat je danig lastig gevallen kan worden hier en na de ervaringen bij de boot zijn we dan ook op het ergste voorbereidt. De jongen zoeft echter al wer verder op zijn brommer voordat we ja! kunnen zeggen.. 100 meter verder snappen we waarom.. De brommerjongen zit in het hokje bij de ingang van de waterval en verkoopt ons het kaartje!!

We zijn de enigen.. op een paar werklui na die enorme zware balken hout naar boven tillen. Geen zweetdruppel te zien. Het is een traps-aangelegd pad en in de verte horen we het water al kletteren.
Het is een hele hoge waterval en het dondert dan ook met veel lawaai naar beneden. Het is de eerste waterval die de meiden ooit hebben gezien realiseren we ons ineens. Ze zijn danig onder de indruk. Het verhaal gaat dat je elke keer als je onder de waterval staat je een jaar jonger wordt. Kleren uit dus!! Sterre durft er echt niet onder. (als je nog maar 4 bent is de noodzaak ook nog niet zo groot) Dat zit haar niet lekker, helemaal niet als Loes wel durft.. Nee zeggen is ook dapper leggen we uit. En zo genieten we na onder een afdakje met 2 dappere meisjes!
Als Loes naar de w.c moet blijkt ook zij haar grenzen te hebben. Een blik op de vieze w.c en ze zegt resoluut; ' Hier ga ik niet poepen!' Waren we in Groningen nog bang dat Loes weer voor de luiers zou kiezen bij het zien van de eerste Aziatische pot, niets is minder waar.. En hoe hadden we het ook kunnen denken.. Vaak zijn de toiletten mooi blauw of roze met allerlei fantasietegeltjes ('Heeuwe mooie w.c papa!') en bij de hurk-w.c's mag je met kleine bakjes water gooien!! ('.. is dit de doortrek?')

We lunchen in een warung en dan lummelen we de middag wat door. Loes en Niek slapen een uurtje. Maar Sterre is te onrustig en dus gaan wij tekenen in het restaurantje. Rita komt al snel kijken en de potloden zijn niet meer intressant. Spelen!

16 febr Batu Koq - Tetebatu

Shine and rise! Wakker geworden van de moskee is Sterre vast bij ons in bed gekropen maar de zonsopkomst is minder spectaculair dan gisteren. Ook geen aap te zien dus we hebben echt mazzel gehad gisteren. Dan de tassen maar inpakken want we moeten vandaag de pas over..
Als ik een ontbijtje ga bestellen vraag ik of ze ook toast hebben ipv pannekoeken. De jongen is superaardig maar pannekoeken bakken kan ie niet! 'Yes on the second day we always provide toast!' 30 seconde later gevolgd door het geluid van een brommertje.. En dit bevestigd ons vermoeden dat ze gewoon geen voorraad hebben en alles wat we bestellen uit de winkel verderop halen.. Nu kunnen we het zeker weten vergeten dat we deze vakantie ooit nog CO2 neutraal kunnen maken!!

We worden uitgezwaaid met een vrolijke 'Hati-Hati' en laten een dikke fooi achter. Een bijzondere familie...
We hebben 2 opties voor de reis van vandaag. De hele kust volgen of de bergpas over. We hebben ons goed laten informeren en de pas is open, door diverse bronnen is ons verzekerd dat we de weg met de auto kunnen rijden al is het asfalt niet super en de weg stijl. We kiezen voor de pas.. De meiden installeren zich weer op de achterbank, de koektrommel van Norma is weer gevuld dus we kunnen..

'Hobbel' nummer 1 hebben we al na een dikke kilometer. We moeten door Bayan en het is markt. Deze wordt niet gehouden op een plein maar gewoon op de doorgaande weg. Ons minibusje moet dus een weg zien te vinden (letterlijk) tussen tientallen mensen, stapels fruit en groente, straatventers, kippen, koeien en krioelende brommers die zorgen voor de aan-en afvoer. De mensen zijn niet echt bereid om ruimte te maken voor ons en als er nog een gammel vrachtwagentje ons moet passeren heeft heel Bayan een groot probleem. Het lukt..! ...Dan blijkt dat we de verkeerde weg hebben gekozen en we dus 'even' moeten keren! Of men ziet er nu wel de humor van in.. of gezicht staat op h.e.l.p in ieder geval speelt een man even voor politieagent en dan rijden we toch nog het dorp uit..

Dat het oosten van Lombok een stuk religeuzer is, is meteen te zien. Alle vrouwen dragen een hoofddoek en al gauw zijn de moskee-en niet meer te tellen. Op de achterbank levert het een komische ruzie op.. Sterre en Loes roepen om het hardst dat het hun moskee is als deze aan hun kant van de auto door het raampje te zien is.. 'Nee Loes, dit is mijn moskee!'

We stijgen en stijgen tot we een plateau bereiken met spectaculaire uitzichten op de vulkaan en de velden vol gewassen. Naast rijst zien we ook pepers, tomaten en kool. Wat hadden we graag die vulkaan beklommen..

Op de pas hangen flarden met wolken. De weg is voorzien van grafitti-teksten. Veel namen met hartjes. We komen dan ook opvallend veel stelletjes op de brommer tegen. Het is vast een romantisch uitje...

Vonden we de weg omhoog al een uitdaging..naar beneden is het echte werk.. Hele stukken weg zijn weggeslagen en er zijn enorme kuilen en gaten in het wegdek. Het voelt net of we met een rally mee doen. Een slingerend stuk 'asfalt' van 15 kilometer lang door de jungle is het. Sterre en Loes zijn terleurgesteld.. volgens het boekje zijn er veel apen in dit bos maar ze laten zich niet zien. Gelukkig stuiten we nog op een familie als we de bewoonde wereld weer bereiken.. dit verzacht het een beetje.

In het begin van de middag bereiken we Tetebatu. We hebben gereserveerd bij een guesthouse met een stip-notering in ons boek! Na zo'n intensieve rit hebben we geen zin meer in gezoek.. wijs geworden! Maar ook reisgidsen zijn aan veranderingen onderhevig. The nice staff had plaatsgemaakt voor een beroepschagerijn met een aso-staar collega. De decent rooms waren gekrompen en een nice view hadden we niet door die stomme staar-collega. Nou ja zeg.. als de warme douche het ook nog een keertje niet doet wordt ik pas echt chagerijnig! Tot groot plezier van de meiden poedelen we dus maar wat met warm water en na een broodje gaan we de boel maar eens verkennen.

Hello! Hello! Whats you're name? De voetbalwedstrijd die achter het guesthouse bezig was is afgelopen en ze hebben ons in de gaten gekregen. Sterre heet vandaag weer mega-mindy en Loes piet-piraat want die loopt met mijn sjaal op haar hoofd. In eerste instantie vinden ze het prachtig.. Alle kinderen rennen hard weg als ze er aan komen dus onze meiden voelen zich heel stoer. De sfeer verandert als we richting het dorpje lopen en steeds meer kinderen ons in de gaten krijgen. Het aantal groeit en groeit tot we door een slinger van dik 60 kinderen zijn omringd. Zelfs op onze arm durven de brutaalsten nog in de arm of billen van de meiden te knijpen en we vluchten dan ook een restaurantje in om de grootste groep kwijt te raken. Dit is niet leuk! Als we onze weg vervolgen is het iets rustiger. Maar nog steeds horen we overal 'Hello Mindy!'
En dan ziet Loes ineens een speeltuin!!! Met een glijbaan en een wip.. (bij een school) De eerste sinds we zijn vertrokken. We proberen uit te leggen dat het nu misschien niet zo handig is maar ze willen zooo graag even kijken.. Van de glijbaan lukt nog wel maar bij de wip staan zoveel kinderen te kijken dat het Sterre al snel te gortig wordt. Ze begint te huilen en we grijpen in. Een man die in de tuin van de school aan het werk is komt met 2 donuts aan zetten. Het helpt goed tegen de tranen.

Wij slaan snel een zijweg in en komen dan in straatje waar zij aan zij meer accomodatie wordt aangeboden. We besluiten vandaag nog te gaan verhuizen. Ieder kind weet nu waar wij wonen en het senario voor morgenvroeg laat zich makkelijk raden.
De hutjes die we bekijken zijn absoluut van mindere kwaliteit maar wel veel mooier van uitzicht. Uiteindelijk vallen we voor 'Hakiki bungalows'. Een 5 tal huisjes staan rond een rijstveld en daar achter in al zijn glorie de vulkaan. In Amed hebben we 1x een hele luxe bungalow bekeken waar ze een zolder hadden met een bed. Sindsdien heeft Sterre het over een huisje met een zolder. Dit is de kippenhok-variant van dat huisje.. ('Hier wil ik wonen!' en daar ging de onderhandeling..) Niek gaat terug om de auto en de spullen te halen. Hij moet ons uit kopen bij de beroepschagerijn maar dat is dan maar zo..

Als we de spullen uit de auto halen valt mijn oog op de voorband van de auto. Er zit aan de binnenrand helemaal geen profiel meer op! We doen een naderende inspectie en dat levert nog een profielloze band op, een band met een gat in het profiel en een versleten reserveband!! Ter plekke wordt ik laaiend, welke idioot leent nu zo'n auto uit! En boos op onszelf.. dat hadden we natuurlijk moeten controleren! Niek blijft gelukkig rustig en diplomatiek maar als we terug denken aan de wegen die we hebben gehad..

's Avonds wordt ons geduld nog eens op de proef gesteld. We moeten bijna anderhalf uur wachten tot ons eten klaar is en dan smaakt de sateh ook nog eens naar bezine.. Nu slepen de meiden ons er door heen. Sterre zit smakelijk te eten (?!) en na een Tom en Jerry filmpje liggen de zussen allebei in hun slaapzakje tevreden naast elkaar in een echt bed!

oh what a beautiful day!

2012-02-19T06:43:00.000+01:00

De moslimvrouwtjes kunnen goed observeren

13 febr oh what a beautiful day!

Om 7.30 krijg ik een porretje van Niek. '... ik denk dat ik mijn bankpasje vergeten ben mee te nemen gisteren na het pinnen... ik weet het eigenlijk wel zeker!'
En zo begint een dag die er heel anders uitziet dan we hadden verwacht..

Niek besluit de hulp in te roepen van Frens en Norma. Ze zijn meteen bereidt de helpende hand te bieden. Achterop de brommer van de buurman van F&N gaat Niek terug naar het centrum om foto's te maken van het aparaat en alle nummers te noteren die mogelijk nodig zijn. Niek belt daarna met diverse mensen. Hij krijgt er wel 10 aan de lijn. De een spreekt geen engels, de ander heeft niet de autoriteit om er iets over te zeggen. Met een kopje koffie erbij krijgt hij uiteindelijk te horen dat de pinautomaat het pasje waarschijnlijk heeft ingeslikt. Een reparateur zal het apparaat openen en het pasje naar het hoofdfiliaal in Mataram (hoofdstad) brengen. Daar ligt het dan aan het eind van de dag op hem te wachten. Insjallah (als allah het wil..). 2 uur later staat de 'de huurauto' man bij het hotel hem op te wachten en na een kort verslag reageert hij begripvol, de hele auto-transactie wordt een dagje uitgesteld.. Want om nu meteen in een linksrijdende auto naar de hoofdstad te tuffen is wat teveel van het goede.

En net als wij, de achterblijvers, ons een beetje zorgen beginnen te maken (het is ondertussen 10.15) roept Sterre vanuit het zwembad.. Daar komt Papa aan!
En dan doen we waar we inmiddels heel goed in zijn geworden.. we lummelen de dag wat weg.. Sterre krijgt nog een zwemles, Loes bedenkt haar eigen stuntkip-acties in het water (die wil per slot van rekening ook applaus) en Niek en ik spelen een potje scrabble.

We kregen gisteren een bakker-tip waar ze stokbrood verkopen dus ik besluit 'even' een broodje te halen..
Terwijl ik naar de weg loop komt een man mij tegemoet die beleefd vraagt of hij mij iets mag vragen... hij heeft van zijn zus, die in het hotel werkt, gehoord dat wij een auto zoeken en kijk daar staat zijn auto.. hij wil ons ook wel gids-en. Ik heb hem amper beleefd afgewimpeld als er een andere man naar me toe loopt.. ook hij heeft gehoord dat.. en wellicht.. Goh en dat binnen 24 uur.. het voelt toch een beetje alsof we beroemd zijn! Bij de bakker staat een hele grote sticker op de deur dat ze ook visa credit cards accepteren.. Ik vraag eerst maar eens hoe duur zo'n stokbroodje hier is! De dame moet erg lachen als ik het uitleg.. Ik scoor ook nog een pakje 'kaas' en goedgemutst loop ik de deur uit om amper een stap uit de deur een enorme knal te horen gevolgd door de aanblik van een man die een geweer vasthoudt.. op nog geen 2 meter van mij vandaan. Ik duik zo'n beetje met mijn stokbrood in de struiken.. gelukkig heeft ie het op de vogels in de kokosnootboom voorzien..

Als het middagslaapje zo'n beetje ten einde loopt komt de dame van het restaurant naar ons toe lopen.. Er is Telefoon van een Vriend! Het zal toch niet.. Maar jawel.. een vriendelijke damesstem vertelt Niek dat zijn pasje in Mataram op hem ligt te wachten. We vissen Sterre uit het zwembad, plukken Loes uit bed en zelf trek ik voor de zekerheid nog even een broek aan onder mijn jurk. Iedereen een borstel door het haar en we kunnen!

Het taxisysteem in Lombok is fantastisch.. Ze zijn allemaal bloedserieus, zeer behulpzaam en respectvol.. voorzien van nummers en een foto van de chauffeur. Je stapt in, de meter wordt aangezet en klaar! Enige nadeel is dat ze buiten de toeristendriehoek niet rijden anders hadden we Lombok per taxi gedaan..

En ja hoor.. de wonderen zijn de wereld nog niet uit en lang leve de bureaucratie hiep hoi! Een vriendelijke giegelende dame komt ons tegemoet. We mogen aan een bureau gaan zitten en daar ligt ie.... Niek zijn bankpas (waar de credit-card aan gekoppeld is..)! Niek steekt zijn vreugde niet onder stoelen of banken en de dame gaat steeds meer giegelen.. Terwijl de meiden worden gefotografeerd en rijkelijk van snoepjes worden voorzien zet Niek zijn handtekening onder een papier. Er wordt nog een kopie gemaakt van zijn paspoort en klaar is ie..

(keer uw computer) bankpas-blijdschap

Mataram is een grote chaotische stad. Zonder bankpasverlies zouden we het niet in ons hoofd halen om de meiden hier mee naar toe te slepen.. Maar nu we hier toch zijn.. In Mataram staat 1 grote shoppingmall en daar besluiten we naar toe te lopen. Als we de weg vragen aan een voorbij lopende man is hij verbaast.. Er is ook een hele grote markt en zoveeeel andere winkels. Waarom willen wij dan naar een Mall waar elke winkel hetzelfde verkoopt? We doen een dik uur over de wandeling van 5 minuten waar de man het over had. En echt meneer! dit is al zo anders dan de blokker en de hema bij ons.. hij moest eens weten! De meisjes zijn bijna stil van alle indrukken. Of komt het omdat wij zo compleet uit ons dak gaan? We genieten ons helemaal het rambam! Het is een hele brede straat waar we door lopen met winkels onderin alle panden. Op de 'stoep' staat echter zoveel waar uitgestald dat je soms amper de winkel kan zien. Een mevrouw verkoopt stapels en stapels met verschillende soorten afstandsbedieningen, we komen prachtige plastic tuinstoelen tegen maar ik hou me in en koop een poster met gebedsinstructies. Sterre ziet een mooie hoofddoek met konijnenoortjes en op Loes haar aanraden kopen we een soort gebakjes voor ons alle 4. Niek had zich voorgenomen om niet teveel met zijn iphone rond te lopen zwaaien maar dit mislukt natuurlijk. Hou je ook maar eens in als je posters met poezen tegen komt naast een grote foto van Hitler!
In de Mall zelf is het ook heel leuk. We worden uitgenodigd voor een demonstratie elektronische voetmassage. De meiden hangen slap tegen elkaar aan van het lachen! Wat een gekriebel.. Je kan hier als kind ook in een autootje rijden. Een medewerker loopt dan met een afstandsbediening achter je aan. We slaan weer een voorraadje tekenspullen en haarfrutsels in en dan is de koek wel op. De meiden willen nog dolgraag eten bij een speeltuin (KFC) maar we zien aan de smoeltjes wel dat de instorting nabij is. 2 Huilende meisjes in de taxi. Gelukkig vind ik nog 2 snoepjes in mijn broekzak van de bankpas-mevrouw. Niek springt nog even weer uit de taxi om xxl luiers te halen en dan zijn we een half uur later toch weer in onze eigen restaurant.
Frens en Norma zitten er te eten. En zijn net zo blij als wij. Met de buik vol komkommers, tosti en chocolademelk brengen we de meiden naar bed. Morgen vroeg op.. dan gaan we 'echt' op avontuur!

Kort IPhone bericht

2012-02-17T07:49:00.001+01:00

De verslagen komen. We zijn nu op weg met huurauto 2. De banden waren zo slecht 3 van de 5 dat we een andere auto moesten ophalen. De bergpas van Lombok reeds gisteren overgestoken en al 2 watervallen gezien.
Eten even wat in Sengigi en hebben even internet.

Foto 1, rechts van de vulkaankrater loopt een weg, helaas niet zichtbaar op de afbeelding.

Foto 2 is genomen halverwegen de bergpas.

Verslagen staan reeds op de PC komen later.

Piece of cake

2012-02-13T14:44:00.000+01:00

12 febr

Bye bye mooi huisje, bye bye met een watermeloenschijf bellende grapjesmaker, bye bye snorkel zee, bye bye jongen van het restaurant die hartjes op onze chocolademelk maakte, bye bye bootjes, bye bye varanen bye bye schildpadjes.. Vanaf het paard met wagentje hebben we veel om afscheid van te nemen. Maar het is ook goed om te gaan. Tijd voor nieuwe dingen en weg voordat kleine ergenissen groter worden.

We staan om 5.45 op om met de gewone public-boot te gaan. Er is ook een toeristenboot maar daar is een buscombinatie aan gekoppeld en het leek ons handiger om aan de overkant een taxi te nemen. Als dit simpel in de oren klinkt dan vergis je je lelijk! Het kost ons een middag informeren, een dodelijke blik van de eigenaresse van ons 'resort' (ze is te duur) en 2x een wandeling naar de haven om te gokken dat we de juiste beslissing nemen. Hoe meer we informeren hoe doller de 'goede raad' wordt en hoe goedkoper we die boot-buscombinatie kunnen krijgen. Als je iets echt niet wilt..
We lezen en horen wel van iedereen dat het in de haven aan de overkant een gedoe is. Veel mensen die van alles van je willen en ruzie gaan maken als je niet betaald. Een gewaarschuwd mens telt voor 2 dus we maken een 'plan van aanpak'.

De boot gaat weg als er 25 mensen een kaartje hebben gekocht. Om 7.30 zijn we nummer 1-3 op de lijst!! Na een uurtje wachten zijn het er nog maar 15 dus we bereiden ons voor op een lange zit. De meiden maakt het niets uit die vermaken zich uitstekend. En dan ineens - zoals het vaker gaat hier - blijkt dat de boot toch weggaat. Niemand die het even komt vertellen (we zien toevallig veel mensen in een boot stappen naast de haven) maar dan ineens moet het wel snel snel en opschieten.. We vertrekken vanaf het strand dus iedereen zit met natte schoenen in de boot.
Aan de overkant staat een indrukwekkende menigte. Het is een belangrijke islamitische feestdag en veel mensen gaan een dagje naar hun familie op het eiland. Een overvolle boot vertrekt in de richting van de Gili's. Hier zitten zeker 2x 25 mensen op.. blij dat we andersom gaan!
De boot is nog niet eens op het strand als de eerste porters (proffesioneel bagagesjouwers) al op de boot springen. Ik heb 1 band van mijn rugzak in mijn handen als de andere al gegrepen wordt. En tegelijkertijd zie ik een ander Loes op tillen! Even een tiental seconden lichtelijke paniek dan heb ik een luid protesterende Loes terug gepakt en de porter op zijn vingers getikt! Vloek vloek .. als aasgieren komen ze op ons af. Taxi! Ticket! Let me help!

'Luctor et emergo' en zo staan we dan toch op het vaste land van Lombok. Tijd om eens om ons heen te kijken is er niet. Met de meiden stevig vastgepakt lopen we zo'n 800 meter naar het einde van het haventerrein. 800 meter lang worden we achtervolgt. Op een voor ons onverklaarbare manier mogen de, legale-eerlijke-van een meter voorziene-taxi's, niet op het terrein komen. Er staan er ook maar 4 te wachten en gelukkig is 1 daarvan voor ons!
We worden keurig bij een hotel in Sengigi afgezet. (Batu Bolong Cottages) De chauffeur wacht tot we de onderhandelingen hebben gedaan en brengt dan zelfs even een paar tassen naar ons nieuwe onderkomen. Uiteindelijk zijn we nog goedkoper uit ook maar daar ging het ons niet eens om..

Als de meiden bijkomen van alle avonturen en heerlijk in hun bedjes liggen te knorren gaat Niek naar het stadje om te informeren hoe duur het is om een auto te huren. Daarom zijn we namelijk naar dit oord gekomen. Het plan is om met een eigen auto een rondrit te maken. Lombok is 70x80 kilometer groot. Niet al te lange afstanden dus. En met een eigen auto zijn we lekker flexibel. De toeristische voorzieningen zijn hier een stuk schaarser en met een eigen auto zijn we zo weer weg als het ons niet bevalt.

Een auto huren kan zo gaan:
Je informeert 1e bij het hotel. Als je niet meteen hapt maar eerst gaat zwemmen komt de tuinman even later met een briefje bij je met een (al veel) beter voorstel! Je bedankt vriendelijk en loopt dan een half uurtje later toch richting het centrum. Een man op een brommer bied je een lift aan (10.000 rp, nee dan loop ik wel.. oke 5.000) en na een kletspraatje vertel je dat je een auto wil huren.. Hij brengt je naar een kennis die auto's verhuurt. Hij komt met een beter bod en een mooiere auto en laat je alle papieren zien die nodig zijn. De man kijkt goed uit zijn ogen maar eigenlijk wil je even overleggen met je vrouw.. Geen probleem! De man op de brommer brengt je weer terug, je overlegt even en uiteraard wordt je weer naar de auto-verhuur man gebracht. Je maakt afspraken.. betaald 1 dag vooruit en je hebt een auto voor een week gehuurd!
Piece of cake!

Aan het eind van de middag raken we aan de borrel met Frens en Norma uut... Assen! Zij hebben al 12 jaar een huis in Sengiggi. Terwijl wij met elkaar een biertje drinken en verse pinda's snoepen kleurt de lucht waanzinnige kleuren door de zonsondergang. De meiden spelen met de vele verkopers die hier op het strand rondhangen. Met verbazing in de ogen zien ze hoe 2 vrouwen en een man een 'echte' parelketting rijgen voor een dame die vanaf haar terrasstoel toe kijkt.
We worden uitgenodigd om na het eten een kopje koffie te komen drinken. Omdat we de weg in het donker niet kunnen vinden hebben ze geregeld dat 1 van de mannen van het strand ons even brengt.
Met trots krijgen we een rondleiding door het huis. Norma die haar eigen kleinkinderen mist vertroeteld de meisjes met koekjes, ranja en een lolly. Schaamteloos laten de dames het zich welgevallen. Met een roze trommel vol choladekoekjes onder de armen nemen we afscheid maar pas als we beloofd hebben dat we volgende week komen eten..

's Avonds hebben we voor het eerst zo'n goede internetverbinding dat we normaal kunnen bellen! (en dus verder komen dan hallo! versta je mij? hallo!) Niek belt eindelijk eens lekker lang met Jule. Ze heeft net haar rapport gekregen en doet het beregoed!! We bellen nog een vriend maar dan is de verbinding moe geworden van al ons enthousiasme.. hij schijt er mee uit. Het is ondertussen ook 0.30.
Het was een lange dag...

Wat is geluk?

2012-02-11T15:40:00.001+01:00

Sterre heeft een filosofische dag. Bij het ontbijt wil ze graag weten hoe de zee wordt gemaakt. We hebben een heel gesprek over geloven in God of geloven in de natuur. Later op de dag gaat het verder '...hoe ging dat dan toen er nog geen papa en mama was, hoe werden dan baby's geboren?' Na de zoveelste mooie dag op dit eilandje lopen we terug onder een imposante sterrenhemel. Sterre pakt mijn hand en vraagt; 'Mama, wat is geluk?'

Nou als de afgelopen dagen geen geluk is.. dan weet ik het ook niet meer. Tot onze 'schrik' zijn we hier al 9 dagen.. Een in elkaar overvloeiende week van geluksmomenten.
Niek heeft in de zee al snorkelend letterlijk in de ogen gekeken van een slang van anderhalve meter (zeer giftig volgens internet, google "banded seasneake"). We moeten er even een ochtendje van bijkomen maar dan 'durven' we weer diep. De onderwaterwereld is prachtig. Al komen we een hoop negatievelingen tegen die vinden dat het zo tegenvalt. Misschien hebben we er gewoon niet genoeg verstand van. Prachtige kleine visjes, geel met zwarte, regenboogvissen en koraal in allerlei kleuren.. 's Ochtends zeggen we tegen elkaar dat dit het eerste moment is dat we een oppas missen. Zou het niet leuk zijn om een keer samen te snorkelen?
's Avonds komen we Rogier en Andrea uit Zwitserland tegen. Ze zijn bezig met een reis van 9 maanden. Zo energiek en enthousiast kom je ze zelden tegen. Al snel zijn we de meiden kwijt want tegen een van muis-servettenvouwster/grapjes klimpaal kunnen wij niet op! 'Ja' zucht Andrea 'ik mis het contact met kinderen zo..' (opgeleid tot kleuterjuf) Daar kunnen wij wel wat aan doen uiteraard. We binne op de wereld om mekaar te helpen nietwaar! En wat begint als een grapje eindigt daadwerkelijk in een uurtje samen snorkelen!! Wat een geluk he..Terwijl wij ons laten omringen door duizende gekke gekleurde vissen horen we Sterre en Loes schateren op het strand!

Op een wandelingetje door het dorp, er wonen hier iets van 900 mensen, komen we langs de supermarkt. We hebben de dames een knuffel beloofd. Omdat we al blij zijn met een piepwinkeltje die chocolademelk verkoopt hier waren ze gewaarschuwd dat ze echt echt echt een knuffel kregen maar dat het nog wel een poosje kon duren.. Amper 3 meter in de winkel heeft Loes een groot lieveheersbeest met gouden vleugels in haar handen. Die! En Sterre ziet amper 2 seconden later een (nog groter) roze konijn met een aardbei in haar handen... En had zij niet steeds geroepen dat ze een konijnenknuffel ging kopen in het warme land... Ze kunnen hun geluk niet op! Als 2 verliefde tieners staan ze bij de kassa. En eenmaal thuis worden ze allebei officieel voorgesteld aan de beren..

Als we een broodje eten in een bamboehutje buiten de supermarkt krijgen we gezeldschap van een man die een pakje melk bij ons komt drinken. Hij verteld over het grote moslimfeest dat maandag plaats vind. Het is de verjaardag van Mohammed. Daarom zie je zoveel families op straat en worden er in de huizen zoveel koekjes gebakken. Of hij kinderen heeft? Ja, 3 dochters..van 12, 14 en 16. Als wij lachend zeggen dat het dan een druk geklets is in zijn huis lacht hij met ons mee. 'Ja' zegt de man..'maar als ik 's avonds moe thuis kom hoef ik maar naar ze te kijken en al mijn zorgen zijn weg!'

Zo zien de dagen er een beetje uit.. 's Ochtends een beetje wandelen en zwemmen in de zee. Als Loes op bed ligt om en om snorkelen, een spelletje doen met Sterre of wat lezen/computeren. En als iedereen weer wakker is.. naar het zwembad!

Na de snorkeltrip kregen we de meiden met geen mogelijkheid de zee weer in.. het had toch meer indruk gemaakt dan we hadden gedacht. Dus bij het zwembad van de buren gevraagd en ja hoor als we daar een iets consumeerden (sjieke boel) dan mochten wij wel in hun zwembad.. Wel zout water maar geen waterschoenen aan en geen vissen! daar gaat het om. En....!!! attentie attentie Sterre zwemt zonder bandjes.. nu toch zeker een meter of 8! 'Dat moet op het blog!!' roept ze als ze proestend de overkant heeft gehaald! Overladen door de complimenten en applaus van ons is Sterre een brok glimmend zelfvertrouwen..
Waarschijnlijk denkt Loes.. dat wil ik ook.. hoe zal ik iedereen eens stijl achterover doen slaan? Als we 's avonds zitten te wachten port Loes ons in de zij..'Kijk! heb ik emaakt!' En warempel.. de eerste koppoter van Loes staat op papier... Met ogen en benen en een stralende lach....!!

We vertellen Sterre dat geluk voor iedereen anders is. Dat geluk voor sommige mensen in hele kleine dingen zit. Dat je geluk soms even moet zoeken en soms ineens ziet...

(minder) leuke dingen:
*we hebben dankzij Globe Reisburo nu ook een terugvlucht voor Loes. We zijn ook uitgenodigd voor de koffie bij terugkomst. Wij nemen natuurlijk gebakjes mee ;o)
*we hebben een heel goed middel tegen muggen! Niek!! hij is de enige die lek wordt gestoken..
*het zien in het echie van een 'finding nemo vis' (helaas waaide het te hard om lang met Sterre te zoeken.. die houdt hem tegoed)
*het hebben van een warme buitendouche.. tot onze verbazing kwam er wel zout water uit! (Ed's opa komt dus vaak voorbij.. ken mie nait heugen dat 'k zeewotter besteld heb!)
*het spandoek met 'Merinda's secret lingerie' erop die in het dorp hangt.
*'Sampai jumpa!' betekent tot ziens. 'Shampoo jumpa!' roept Loes naar iedereen.. (die kan sowieso het beste indonesisch van ons allemaal.. die ketang balang gagga-d er vrolijk erop los en bijna iedereen 'praat' terug alsof ze precies snappen wat ze bedoelt (en wie weet)
*Sterre moet plassen terwijl we net zijn geweest. Zuchtend sta ik op om weer naar de wc te lopen. 'Ja, net hoefde ik nog niet en dan wil ik ook niet ..zo gaat dat in mijn leven!'
*het dieetboek van Atkins die hier in het ruilkastje staat!
*de bakfiets met 4 kermispaardjes erop. (of toch die enorme schotel naast het huis..)

Gili Air kindervermaak

Bier drinken met de Iman

2012-02-08T14:46:00.001+01:00

In Nederland telt nog maar 1 ding en wij hopen vanaf hier net zo hard dat 'ie' door gaat als jullie allemaal in het koude land!!

Ondertussen... 50 graden warmer als bij jullie zitten wij tevreden te kijken naar de ondergaande zon. Sterre tekent in haar dagboek, Loes ondervraagt de gasten van ons restaurantje hoe ze heten en Niek kletst met de ' buren ' en vertaalt de kletspraatjes van Loes. Op de achtergrond zingt de Iman zijn gebeden terwijl de zwembad-blauwe zee zachtjes kabbelt. In de verte zien we de lichtjes van Lombok flonkelen.

Aangekomen op Gili Air.. we wonen hier nu al weer 5 dagen. We zijn zelfs al weer een keer intern verhuisd. Uw razende reporter had echter even een paar dagen nodig om bij te komen. (misselijk, oververhit, algehele malaise) Maar dankzij de airco, veel slapen en veel drinken is deze dame weer boven Jan.
Gelukkig had de rest van de familie er geen last van. Sterre vroeg gisteren of we alsjeblieft alsjeblieft nog een paar daagjes hier blijven. Nou vooruit dan maar...

Even een snelle up-date.
We zijn uit Padang Bai vertrokken met een speedboot. Het dorpje is heel klein en onze verbazing was dan ook groot toen we bij het kopen van het bootkaartje te horen kregen dat we om 8.00 uur zouden worden opgehaald. Loes was helemaal in de stemming.. Die stond om half 7 naast haar bed ' varen varen over de baren ' te zingen!! Dat we ietwat verwende reizigers aan het worden zijn bleek wel toen we inderdaad om 8.00 opgehaald werden door onze 'chauffeur', alleen liep hij niet naar een auto maar liep voor ons uit naar de pier.. Wij zeulend achter hem aan met de rugzakken en toebehoren... Gelukkig kreeg hij veel commentaar van zijn collega-toeristentrekkers omdat hij achter onze lege buggy aan liep!
Dit is echt het eerste aziatische land waar ze op tijd zijn!! De taxi komt op de afgesproken tijd, je wordt op de juiste tijd opgehaald.. Gelukkig moesten we wel nog een uur wachten voordat de boot vertrok. Onze 6 motorige speedboot was voorzien van 6 offertjes.. op iedere motor een. Het gaf toch iets meer gemoedsrust. Net als de reddingsvesten die ze op aandringen van ons voor de meiden tevoorschijn toverden.
Terwijl Niek en de meiden zich tegoed deden aan mierzoete roze koekjes moest ik met regelmaat even op het kleine dek staan voor de frisse lucht.. Ik heb leukere reizen gemaakt. Dat de dolfijnen uit het water sprongen maakte wel wat goed maar ik durfde me niet te bewegen dus het bleef een 1 persoonservaring.

Gili Air is 1 van de 3 eilandjes die in de noord-oost hoek van Lombok liggen. Er is geen gemotoriseerd verkeer. Dus iedereen loopt, fietst of maakt gebruik van de paard met wagen-maffia. De Gili's vallen onder Lombok dus officieel zijn het een islamistisch eilandjes. Commercie wint het hier echter van de religie. Het eerste biertje wat we bestelde terwijl de moskee de gebeden over het eiland verspreide vond ik dan ook heel speciaal! Af en toe kom je een islamitisch hoofddeksel (m/v) tegen maar de kans dat je een nat lijf in bikini tegenkomt met een snorkel in de hand is vele malen groter.. Het een gaat hand in hand met het ander.

Ons eerste plekje is zeer idyllisch gelegen. Een lieve familie ontfermt zich over ons. Na een dag stromende regen afgewisseld met enorme plensbuien en onweer vinden we het toch wat te afgelegen. We verhuizen naar een iets bewoonder plekje.
En zo komt het dat we op ons 1e maands-reis-verjaardag weer een eigen huisje hebben, met een (buiten)badkamer die zo uit een reportage van de Cosmopolitan kan komen, een tv(tje) en 2 fietsen naast het huis.. Glamperen met een hoofdletter!!
En wat loopt er bij ons door de achtertuin... Sterre ontdekt hem voor het eerst.. 'Papa, mama snel daar loopt er zo-een van de dvd!!' Jawel! zeker 70 centimeter groot loopt er toch daadwerkelijk een varaan door de tuin. Bij ons bekend van 'Earth' de dvd serie.. Sterre is onze goede-dieren-zoeker want in de loop van de dagen ontdekt ze vaker mooie kevers, vogels, spinnen en nog meer varanen.

De eerste 2 dagen fietsen we. Het is een leuk gezicht al die lange westerse lijven op een kleine Aziatische fiets. Door de zandwegen ga je niet snel vooruit maar dat moet ook niet want het eiland is maar klein. Dus we combineren het fanatiek met het horeca programma. Ananas-shake hier, tosti daar, choco-shake als toetje. Schelpen zoeken, even in de zee, wat mensen helpen om mango's uit de boom te halen, kletsen met een man die 'tollen' als hobby heeft.. 's middags bij zijn wedstrijd kijken.. Een dag is zo om.

En vandaag zijn we op een snorkel-boottocht geweest. Sterre heeft het door! Die kan zelfs ademhalen door een pijpje dus ze ligt of op onze rug en dan kijkt ze over onze schouder mee of we snorkelen met haar hand in hand.. (en ja! dat is zo romantisch als het klinkt!) Loes kan het ademhalen niet dus die kijkt steeds even snel door haar masker in het water.. Ze houdt het dan ook iets minder lang vol maar de boot had ook een klein stukje glas-bodem dus die vermaakte zich ook prima.
En die onderwater-wereld is ook al zo prachtig. Niek en ik hebben allebei al een zee-schildpad gezien!! En verder komt de halve 'finding Nemo' film voorbij ! (alleen Nemo zelf moet nog..) dus Sterre is echt helemaal verrukt en wij niet minder..

www.garstman.com - update

2012-02-07T18:13:00.000+01:00


Gili Air - Lombok - Indonesia

Garstman Rijst Koraal

2012-02-06T16:24:00.001+01:00

De buik en het hoofd van Paulien werken hier op Gili Air niet zo mee.
Toch al heel wat gewend na rondje wereld zou je zeggen. Vrouw lief dus een hangmat in de schaduw om de buik en zonnesteek (?) wat rust te geven. De meiden en ik vermaakten zich in de zee en op het strand.

Tussendoor toch maar de "Live-Weer-App" er op nageslagen en rollende oogjes gekregen van het temperatuurverschil van Gili Air middaguur en Groningen 4 uur s'nachts: 50C

De foto's van ijs- en sneeuwpret druppelen binnen via de mail. Nou veel plezier allemaal!

Openbaar opvoeden

2012-02-05T08:42:00.002+01:00

2 febr.

Even terug in de tijd:

Rituelen zijn belangrijk voor kinderen. Het geeft houvast in de onzekere wereld die ze nog hard aan het ontdekken zijn. Op ieder plekje ontstaan dan ook van die kleine vaste ritueeltjes. In Amed was het de chocolademelk en kijken bij de zee in de morgen... hier hebben we een iet wat andere invulling om onze kindjes houvast te bieden. Achter in de tuin staan namelijk 2 grote terraria met 2 enorme slangen erin (als kenner zou ik inschatten een type wurgslang als een boa constrictor) De een lag er alleen in.. die had net een rat te eten gehad dus die kon er weer een poosje tegen aan. De andere slang had gezeldschap van een klein schril kipje (!). Iedere ochtend gingen de meiden dan ook even kijken of ' de kip de slang al hebt opgegeet (Loes)' Voor de emotionele ondersteuning gingen wij er op gepaste afstand achteraan.. Gelukkig leefde de kip nog toen we vertrokken.. Al is Niek een keer 's nachts wezen kijken omdat hij zo'n gepiep hoorde..

De laatste dag in Padang Bai zat tjokvol plannen. We wilde nog een keertje met een bootje, naar het mooie strand, in de haven zwemmen met alle andere kinderen (wens van S.), in het zwembad zwemmen, borrelen met de grote zak chips (wens van L.) een bootkaartje afdingen en naar de dansceremonie kijken. Dat dit strakke programma bijna vroeg om terleurstellingen dat konden we om 9 uur 's ochtends nog niet bedenken.

Het verliep dan ook voorspoedig. Op weg naar het mooie strand werd ons gevraagd of we een taxi nodig hadden. Nee! een boot... 100.000 rp! Nooo too much it is only one corner, 50.000! Oh Noooo no good price, it is very dangerous for my boat... When it's dangerous we walk, we have 2 children!! Oke, 50.000... Soms is afdingen echt heel grappig. Binnen 10 minuten waren we op ons hele mooie strandje en binnen 11 minuten lagen we in een blauwe gladde zee..zo rustig hadden we hem nog niet mee gemaakt. Gelukkig hadden we de snorkel mee en voor het eerst konden we dan ook echt met de snorkel op pad.. Prachtig! Je steekt je hoofd onder water en de kleurrijke vissen zwemmen onder je door. Met geduld is het zelfs gelukt om Sterre en Loes te laten kijken. Sterre beschreef weer op het strand zeer gedetailleerd welke kleuren en strepen ze had gezien, Loes schreeuwde vanuit zee al dat ze ' Allemaal vissen mama!' had gezien. Tijdens het moesson buitje eten we verse patatjes en dan op weg naar huis.. We vallen alle 4 als een blok in slaap en worden om 16.30 pas wakker..

En dan is er even stress.. er staan nog wel 3 wensen en 1 moet-ding op ons lijstje. En efficient en logisch nadenken lukt ook even niet. Dan blijkt dat je met een zeur-niet-aan-m'n-kop-nu! houding best snel kunt afdingen en als ik terug kom ligt Niek met de meiden in het haventje te zwemmen.
Dan gaan we weer eens haren wassen! en mogen de meiden in hun mooie sarong naar het 'dansfeest'. De grote terleurstelling van de avond... Het is razend druk bij de tempel en de 1 is nog mooier uitgedost dan de ander.. we zijn zwaar under-dressed in onze schoonste vakantiekleren. En het is duidelijk een intern feestje. Het is een zwaar om te verwerken voor Sterre. Geen dansen en al die lekkere hapjes die de vrouwen laten zegenen in de tempel eten ze zelf op.. Ze vindt het vet oneerlijk!! ' .. dus eigenlijk kijken we alleen maar omdat zij wel feest vieren!' Moeilijk te verkroppen maar ze worstelt zich er dapper doorheen. Onze voorstelling was ook anders van het hele gebeuren.. Loes heeft hele andere levensvragen want wanneer gaan we nou eindelijk die grote zak met chips eten.. Aangezien het al 19.00 is ondertussen melde we dat we dan morgen gaan borrelen... Dat is teveel terleurstelling en 2 huilende stampende kinderen is het gevolg..

En dus zitten we om 19.15 gezellig in het balineese prieeltje te borrelen met appelsap, bier en.. chips!!

Meestal lukt het prima hoor dat 'openbaar opvoeden'. Soms omdat het handig is dat bijna niemand Nederlands spreekt.. (Loes die bij de paspoortcontrole van Indonesie (heel streng) keihard door de hal roept: 'Papa ik moet poepen!') Vaak omdat de meiden zich toch een beetje schamen omdat er anderen bij zijn.. en ook vaak omdat het voor ons wordt 'opgelost' omdat ze hier niet zo goed tegen huilen van andermans kinderen kunnen.. Ze worden nogal eens verwend met schijfjes watermeloen, koekjes of anders. Soms doen we water bij de wijn (wij hebben ze per slot van rekening de halve wereld overgesleurt) Maar meestal toch echt.. zonder op te scheppen of te overdrijven, omdat die meiden zich prima gedragen!

Ze worden wel gek van de ' What's you're name' vraag maar sinds we ze hebben verteld dat ze daar ook wel een grapje van mogen maken gaat het beter. Sterre is er echt heel goed in.. die kan uitgestreken zeggen dat ze 'Maxima' of 'Sneeuwwitje' heet. Loes giegelt de heleboel bij elkaar... 'Megamidy! hihihi' 'Oh hello Megamindy, nice to meet you!'
Ook wij worden gek van de 'Are they twin?' vraag maar ervaring leert dat gewoon Ja! zeggen niet heel veel winst oplevert. De volgende vraag kan namelijk best; 'oh boy or girl?' zijn. Of zelfs.. ' en wie is de oudste?' We gaan er maar gewoon van uit dat het iedereen om een gezellig kletspraatje te doen is. En zo druk hebben we het per slot van rekening niet!

Leuke dingen:

*Sterre tekent hartjes in haar dagboek, je moet wel over Bali tekenen he zeggen we tegen haar.. het commentaar? Ja! maar er moet toch ook liefde in mijn dagboek! (Groot gelijk!)
*Een beleggingstip: ...sinds een week heeft de familie Garstman de tosti ontdekt! Dat heet hier een 'jaffle' dus het niet zo heel raar dat we daar best lang over gedaan hebben.. maar inversteer al je spaargeld snel in 'ABC sauce tomat' want er gaat al snel een fles per 'jaffle' door heen! (We zullen op tijd seinen als de markt weer in stort..)
*Naast een bananetosti of een kaastosti in allerlei variatie kun je in ons restaurantje ook een 'plain jaffle' krijgen.. iets wat zich laat vertalen als kale tosti.
*Aan de gorterlaan nr 43 is een gezonde jongen geboren, hij heet Thijs. (onze onderhuurders)
*Sterre en Loes vinden elkaar helemaal in de kleuter plas,poep en piemel humor.. 'Oh papa afdrogen is voor jou veel werk want je moet ook nog h.e.l.e.m.a.a.l je piemel afdrogen' en ze hangen tegen elkaar aan vh lachen.
*Hebben jullie ook appelsap? Ja hoor.. en er worden appeltjes geschild! Hoe biologisch organisch verantwoord wil je het hebben..

No Words

2012-02-03T14:58:00.000+01:00

Aangekomen op Gili Air

www.garstman.com - update

2012-02-01T19:30:00.000+01:00

www.garstman.com - update (map 2011+)

Het Paradijs

2012-02-01T09:31:00.003+01:00

Het lijkt wel of we steeds in een wereld van uitersten terecht komen, en dat op zo'n klein eilandje.. Van het drukke, toeristische Ubud naar het serene Sideman. Van het zwarte wilde strand van Amed zonder licht naar het heldere kleurrijke Padang Bai met zijn witte strand en turkooise golven.

In de taxi hier naar toe krijgen we nog een laatst staartje mee van de storm van de vorige week. De laatste kilometers zijn gevuld met vrachtwagentjes die al dagen aan het wachten zijn op de Ferry. Sommige gevuld met groentes en ander bederfelijk waar maar we zien ook vrachtwagens met scooters.. Die chauffeurs kunnen al dagen geen kant op want moeten nu ook hun handel bewaken uiteraard. Veel liggen dan ook onder hun truck te slapen.

Niek vind een mooi hotelletje.. met 2 verrassingen! Ten eerste is zo'n beetje de hele binnentuin zwembad.. (de theorie: we verdienen de investering makkelijk terug als Sterre straks na 1 zwemles haar diploma al kan aanvragen!) Ten tweede hebben we 2 tweepersoon bedden in de kamer staan.. Kunnen de meisjes weer eens in een bed slapen. 's Avonds blijken de meiden eensgezind.. ze kunnen echt niet samen in 1 bed, 'dat wordt toch ruzie Papa?!' Het echtelijk paar wordt dus opgesplitst.

Soms moeten we even wennen aan een nieuw plekje maar hier hebben we de positieve flo meteen te pakken. Op ons ontdekkingstochtje komen we meteen uit bij een prachtig stukje strand. Palmbomen, witte stranden en zo'n blauwe zee die je alleen op plaatjes ziet. Enorme golven dus voor ze ons kunnen vragen; 'Are they twin?' liggen wij alle 4 in ons ondergoed in de golven!! We hebben ons paradijsje gevonden!! Er hangt een superrelaxed sfeertje met vrolijke warung (restaurantje) eigenaars die de kindjes stiekum koekjes toestoppen, Balinezen die aan het beach-ballen zijn met toeristen en een gemixt groepje zingt en speelt op trommels.. verder is het strandje verlaten.

Geen paradijs zonder wonderen! 's Avonds eten we in een simpel restaurantje met een spectaculair uitzicht over de haven. Iedere uur vertrekt er wel een 'Vlieland' boot. Net als we eten besteld hebben komt er een duits stel met een meisje van Sterre's leeftijd aan gelopen... Het zijn meteen vriendinnetjes want Sterre heeft precies dezelfde stippenjurk! We kletsen de hele maaltijd weg en besluiten dan ook nog een biertje te drinken bij ons huisje. Sterre mag opblijven. Als de meiden een filmpje bekijken en Sterre haar beer gaat halen gebeurt het wonder:

De volgende dag gaan we met z'n allen naar het leuke strandje. Zoals dat gaat in het paradijs is de dag met een zucht om.. We moeten al weer afscheid nemen want de Duitsers moeten hun auto inleveren en nog een stuk rijden. Ook hier zien we al gewenning in optreden bij de meiden. Een stevige knuffel en veel 'bye bye's' en dan gaat het leven verder..
We zijn net op tijd in ons huisje.. Terwijl de meiden een broodnodige tuk doen maken wij de eerste wolkbreuk mee.. De zwembandjes dobberen langs de veranda.. Het wordt de eerste uren ook niet meer droog. De stilte wordt gevuld met een oorverdovende herrie die wij niet anders kunnen plaatsen dan het geluid van kikkers!! Eerst kunnen we er nog wel om lachen maar als het bedtijd wordt is het een ander verhaal.. De meiden vinden het eng (het is ook echt een gebrul) en van slapen komt dan ook weinig.

Vandaag wilde we het andere strandje bezoeken. En ook in dit paradijs komt de slang even kijken. Sterre is moe, Loes is hongerig (die wilde haar pannekoek niet opeten vanmorgen) en dat is een dodelijke combinatie. Het strandje is veel minder mooi maar toch willen we hier zwemmen omdat we hier voor het eerst kunnen snorkelen! Binnen 5 minuten haal ik mijn voet open aan een stuk rots. Een adertje is geraakt dus het bloed stroomt eruit.. Het maakt enorme indruk.. Sterre's bruine gezichtje met sproetjes trekt helemaal wit weg.. Dus het duurt even voor iedereen van de consternatie is bekomen. (en het valt reuze mee, achteraf)
Niek komt inderdaad voor het eerst in de prachtige onderwaterwereld terecht. En zelfs de meiden kunnen vanaf zijn schouders vissen zien. Ik poeier de nodige verkoopsters weg en vermaak me uitermate goed met een Japanner. Hij is met 3 poppen in de weer. In doosjes heeft hij allerlei outfits. Met een engelengeduld zet hij ze in allelei posities en maakt foto's. 'Are you een Artist?, No it's my hobby...' Ik heb mijn diagnose wel gesteld!!

Het belangrijkste Balinese feest is momenteel bezig. Galungan, een ingewikkeld (voor ons) feest waarin wordt gevierd dat het goede wint van het kwade.. De straten zijn versierd met prachtige bamboe-stokken, alle mensen lopen in hun mooiste kleren en de begraafplaats naast de deur werd vanmorgen druk bezocht. Het had wel iets weg van een gezellige picknick. Zo met al die feestelijke groepjes in het gras. Een kruising tussen kerst en allerheiligen?? Het duurt 10 dagen dus we maken er vast nog wel iets van mee.. We blijven nog maar een nachtje..

Helemaal Niets

2012-01-31T09:51:00.001+01:00

zondag 29 jan.
Wat gaan we morgen doen?
Helemaal Niets!!

Geko Geko Geko
Geko Geko Geko
Lijfje 1 in de klamboe
Belangrijke vragen beantwoorden als: hoe halen dokters baby's uit de buik/waarom gaat mijn buik naar beneden als ik ademhaal..
Lijfje 2 in de klamboe
Foto's van gisteren kijken op de IPhone.
Aankleden-ontbijt bestellen-bij de zee kijken-ontbijt opeten
1e 'zwemles' met zwemvliezen
Brommer inleveren
Wandelingetje naar schelpen-museum
Iets drinken bij vriendinnetje van Sterre en Loes
Kleine dansles en verkleedpartij

Afscheid nemen
Middagdutje voor 3
Taxi afdingen naar Padang Bai
Geen massage ivm uitzicht op stenen-sjouwende vrouwen en slecht geweten
Stenen zoeken en toren bouwen bij de zee
Borrelen in huisje bij de zee met chips, bier en sapjes
Wandelingetje naar restaurantje
Nasi Goreng 2x Rijst met sateh en worteltjes 2x
2 lijfjes in een tentje
Kletsen bij kaarslicht en anti-muskietenrook
Geko Geko Geko
Geko Geko Geko

Weekendboodschappen.

2012-01-30T14:00:00.003+01:00

zaterdag 28 jan
De Balinezen die zo trots zijn op hun land zullen we het maar niet vertellen.. Ons (culturele)uitje voor vandaag was naar Hardy's supermarket in Ampulara. Op de brommer heen.. we hebben de smaak te pakken.. Gisteren door de rijstvelden gereden, vandaag de kustweg. Ietsje meer bochten en daardoor ook iets spannender maar wel veel minder verkeer.

Het was zowaar windstil vanmorgen. En dat betekent dat de zee kalmer was. Voor ons nog niet snorkel-vriendelijk maar voor alle vissers rustig genoeg om uit te varen. De storm was ook voor hier uitzonderlijk. En 3 dagen storm betekent hier wel een halve week geen werk aan de winkel.. Zo gauw we de hotels, restaurantjes en resorts achter ons hebben gelaten struikelen we dan ook over de vissen. Uit grote manden wordt het gesorteerd in kleinere manden of iets langer houdbare piepschuimen boxen. De lunch voor vandaag wordt gewoon in de hand meegenomen. In iedere bocht worden we getrakteerd op prachtige vergezichten over de rotsen en de zee. En als we een blik op de strandjes werpen zien we kilometers lang wit beschilderde visserbootjes zij aan zij liggen.
We willen net een koekjes-pauze houden als een school langs de weg zijn leerlingen loslaat. Tientallen meiden en jongens in uniform zwaaien en lachen en 'He You'-en naar ons.. Dat gaan we de meiden niet aan doen en een dorpje verder stoppen we bij 2 winkeltjes.. Aan elke kant van de weg is er 1 gevestigd. En ze verkopen bijna hetzelfde. Bij de 1 kopen we dan maar ons drinken en bij de ander de koekjes. Ondertussen is een deel van de school het dorpje genaderd en we worden dan ook bekeken door een groepje van zo'n 30 man. Iedereen hangt relaxed wat tegen een boom en giechelt wat.. Als Niek de koekjes en wat andere kleine dingetjes gaat afrekenen wordt het stil.. Hij heeft het gevoel dat het niet klopt en als hij terugloopt om het na te vragen krijgt ie lachend rp 3000 terug! De meiden hebben geen last van het gestaar. Die verbazen zich net zo hard over wat ze allemaal zien. Een meisje met lange vlechten tot op haar billen, een jongen met een verknipte voetbal op zijn hoofd, een klein meiske dat zomaar (!) een zakje snoepjes pakt zonder het te vragen (ooh!) ..dit zijn de details die Sterre en Loes zien. We tanken nog even en dan op naar de grote stad..

Gelukkig wordt de Balineese Albert Heijn al bij de entree van het stadje aangekondigd. Nu komt het ook aan op logisch denken want links rijden langs een lange weg is wat anders dan langs rotondes, marktjes en een bemo-taxi standplaats. Gelukkig zit het logisch in elkaar en vinden we het makkelijk.

Supermarkten in Duitsland vind ik al leuk... Hier begint de pret al op de parkeerplaats! Naast een car-park wordt het grootste gedeelte van de parkeerplaats namelijk ingenomen door een brommer-parkeer gedeelte.. Rijen en rijen van keurig geverfde kleine vakjes waar je netjes je scooter neer kunt zetten. Voor rp 500 wordt er op je helm gepast. We horen er helemaal bij!

Binnen is het een ware kakafonie aan kleuren, geuren en geluiden. Een muur van prikkels komt op je af.. een ADHD-er zou er van schrik rustig van worden. Het hele grote supermarkt gedeelte wordt omringd door kleinere winkeltjes die van de keten meeprofiteren. Iedereen heft een eigen muziekje (volume hard). Je kunt er eten, een ijsje scoren, kleding uitzoeken en .. ze hebben een speelgoed afdeling. We hebben de meiden een kadootje beloofd maar eerst gaan we voor de 'urgente' dingen. De grootste luiers die we tot dus ver konden vinden waren xl (tot 17 kg) en ze passen wel... maar de heupjes van Loes worden er wat rood van. We gaan dus voor de xxl! Ik wil heel graag haarverf en ik heb zelfs een bescheiden keuze (zwart, bruin, groen (!) of mahony..) We komen het ene leuke product na het andere tegen. Amsterdambrood, stoere mannenproteine, enorme vissen, kippentenen maar gelukkig ook pindakaas en jam. We maken leuke foto's en zetten een klein meisje met piepschoentjes op een filmpje.. zie je wel dat het een heel cultureel uitje is..

We doen voor meer dan rp 200.000 boodschappen. Wat prijzen? een kinderschaar rp 7000. Haarspeldjes rp 900, haarverf rp 52.000, benzine rp 4500 per liter. Een halfje wit rp 6000. De nullen vliegen om je oren.

Het is er ook nog eens heel heet binnen en dat samen met al die al die andere prikkels maakt dat je bijna lamgeslagen wordt. Op de speelgoed afdeling is bijna alles roze en overweldigend. We verwachten dan ook een moeilijke keuze maar de meiden zijn er snel uit.. Een stuiterbal die allerlei kleuren produceert als je hem op de grond laat vallen. Wie het kleine eert is het grote weerd! In een hoek zit ook nog een ballorig achtige ballenbak/klimtoestel verborgen. Waar ze de energie vandaan halen is ons een raadsel maar de eerste speeltuin in weken... Kletsnat spelen ze zich! Wij pinnen ondertussen nog even een miljard. Ons volgende doel is Lombok en daar zijn de pinautomaten schaars hebben we gehoord dus we nemen een voorraad mee..

Door de rijstvelden tuffen we weer naar huis. Onderweg scoren we nog een nasi goreng en dan wacht het zwembad..

Afwegingen en verzekeringen.

2012-01-29T06:10:00.002+01:00

Vrijdag 27 jan

Het was ook wel een hele roze wolk waar we bovenop zaten. Met een 2e avond totale duisternis in een leeg resort met 2 kindjes die het best spannend vinden zijn wij ook de draad een beetje kwijt. We zien het letterlijk donker in. Bij kaarslicht komen alle twijfels eruit en dan is het altijd fijn dat eentje de schouders er weer onder zet. Niek deze keer. We hebben een leuk plannetje nodig om het moraal hoog te houden. De opties zijn: of een tour met gids of zelf op stap op een brommertje.

Het lijkt wel of iedereen op Bali (of moet je zeggen Azie) een scooter/brommer heeft. Hele families compleet met baby's op de arm worden erop vervoerd. Meisjes en jongens niet ouder dan een jaar of 8 scheuren op zo'n ding samen met broertjes en zusjes. In Nederland zijn we natuurlijke andere veiligheidsnormen gewend. En al reizende schuiven deze normen op. En dat moet ook anders kun je niet gaan reizen... Geen taxi met gordels achterin te vinden uiteraard (laat staan autostoeltjes) en als wij mogen kiezen tussen achterin de pick-up zitten of in de auto kiezen we tot verbazing vd mensen hier met 3 families voor achterin zitten! In Bali hebben ze dan ook een andere vorm van verzekering. Bijna iedere morgen zien we in ons hotelletje maar ook bij de mensen thuis kleine offerceremonies. Soms struikel je er bijna letterlijk over, ze liggen overal op de stoep. Meestal uitgevoerd door een vrouw maar dat hoeft niet perse.. En (zoals in Ubud) je moet wel praktisch blijven.. als je een bedrijf hebt en veel goden in de tuin dan kun je ook iemand inhuren die het voor je verzorgt. De intentie is er niet minder om.. Met een klein bakje met bloemetjes, een koekje, soms een snoepje en een wierrookstokje wordt meerdaags de dankbaarheid getoond aan diverse goden, de ingang van je huis of je vraagt om bescherming voor de zee of ...voor je brommer! We zien heel vaak offerbakjes met rijst op een brommer staan. Ook plakken mensen vaak wat rijstkorrels op hun voorhoofd. Wij hebben toch behoefte aan wat meer neurologische bescherming en zoeken net zolang tot we een brommer kunnen huren met 4 helmen. Want dat we uiteindelijk toch op de brommer zijn beland hadden jullie wel geraden toch?

De meiden zijn in elk geval wild enthousiast. Een echte helm!! Net als Bas en Remko! Met het volste vertrouwen stappen ze op.. Loes eerst (dit heilige plekje gaat echt om de beurt) dan Niek de chauffeur en tussenin Sterre dan volg ik met de rugzak! Ook nu zijn we een bezienswaardigheid.. niet om de blauwe ogen/blonde haren combinatie maar 4 helmen (!!) op 1 brommer en dan ook nog zo'n slakkegangetje.. Loes barst uit in het ene lied na het ander (meisjes oppe oute been) en Sterre valt in slaap (klinkt ook bekend he Bas)

We rijden een prachtige route door leuke dorpjes, met mensen die normaal hun gang gaan. Veel schoolkinderen. Iedereen keurig in uniform, de meisjes allemaal 2 vlechten in het haar. En langs rijstvelden in allerlei stadia van rijpheid. We hebben even een koekje-eet pauze en moeten tanken! Lichte paniek als blijkt dat we 2 keuzes hebben.. wat voor spul zou er in die van ons moeten.. Maar dan blijkt het leven op Bali weer eens heel simpel.. de keuze is 1 liter of 2!! En zo komen we dan bij onze eindbestemming Het waterpaleis van Tirtangangga. Een prachtige plek waar ooit een Koning bezeten van vijvers en fonteinen een schitterend park heeft aangelegd. Hoppend van steen naar steen 'lopen' we door 1 van de vijvers. Enorme oranje karpers lijken met ons mee te zwemmen en wijzen de weg. De meiden kijken hun ogen uit en genieten intens!! Wij ook.. de roze wolk drijft weer voorbij.. Als we ook nog een prachtige vijver (zonder vissen) ontdekken waar je mag zwemmen is ons topuitje compleet! Wat een mooi plekje is dit. Onder een daverend applaus durven onze stuntkippen van de hoge muur in het water te springen.. aan aandacht geen gebrek!!

Afgekoeld, fris en appelig gaan we een hapje eten. En dan de helmen weer op en naar huis!

(minder) Leuke dingen:
- gebrekkig engelse kletspraatjes met mensen langs de weg. Man wil weten hoe het zit, wijst naar mij en vraagt aan Niek; 'This is my wife?' ... dacht het niet!
- Sterre die roept dat ze een hagedis ziet met een heeeele lange staart! En ja hoor even later zien we een slang die een (te grote) kikker aan het eten is.
- Ze hebben hier Gecko's die ook daadwerkelijk; ' Ge ko Ge ko' roepen.. uiteraard hebben wij hier in ons huisje eentje met een dwangneurose! Die 'Ge ko-ed' namelijk consequent 6x!

- We nemen uitroepen van de meiden erg serieus (slangincident) en sinds Loes is 'aangevallen' door rode mieren heeft zij ook ontzag voor de kleine beestjes hier. Als ik Loes wil afdrogen ziet ze een hele grote mier... het bleek een schorpioen te zijn!! ..op onze handdoek.
- Al een aantal keren vragen Balinezen nieuwsgierig of we niet elke dag bang zijn in Nederland omdat we onder de waterspiegel wonen.. Nee?? Wij vragen dan of zij niet bang zijn om naast 3 vulkanen te wonen.. Nee!!
- Loes noemt alle offertjes, koffertjes! Kijk! nogge mooi koffertje..

Everywhere the wind blows..

2012-01-27T11:19:00.000+01:00

do 26 jan
Een intens gelukkige Sterre zit naast me op de veranda. Voor een knutselmeisje was het afzien met papier op rantsoen en alleen maar potloden. Ze tekent dagelijks in haar dagboek maar ja.. dat is ook maar 1 tekening per dag. En als je er thuis minimaal 10 produceert.. Nu is ze voorzien van een tekenboek, plakbland, lijm een (keuken)schaar (wel paars) en worden alle princessen folders eindelijk verwerkt tot kunstwerken! Loes is met Niek langs de zee aan het struinen. Het ligt er vol met stukken koraal en daar kun je mooie torens mee bouwen. We zijn namelijk aangekomen in Amed, gisteren (noord-oost Bali). En met ons kwam de wind..

Als je de zee ziet moet je denken aan de Noordzee. Prachtige schuimkoppen, striemend zand.. de meiden waaien bijna weg als we ze niet vasthouden. Allemaal leuk ware het niet dat we hier kwamen om te snorkelen (finding nemo visjes zoeken) en om over een paar dagen de oversteek te maken naar de Gili eilanden in Lombok. Geen snorkelen nu, geen boot maar ook geen energie en op sommige plekken zelfs geen water. Iedereen zit dan ook te wachten tot de wind gaat liggen. Het is niet goed voor de bizzniss, niet goed voor onze plannen, niet goed voor koude biertjes en niet goed voor dit blog.

Het is nu officieel low season. De australische zomervakantie is voorbij en ook het chinese nieuwjaar is achter de rug. In Amed hebben we dan ook het 'resort' en al het personeel voor onszelf. Een prachtige huisje voorzien al het gemak (als de energie-voorziening het weer gaat doen) met ontbijtservice, een schoonmaakster, een zwembadman, 2 tuinmannen, een manager, optioneel een masseuse en uiteraard een bewaker. Verveling is hier volgens ons het grootste probleem.. hoe kom je in godsnaam de dag door als je de hele dag blaadjes uit een zwembad moet vissen. Hij is vast de enige die blij is met de wind.

Gisteren weer een reisdag die we weer met een taxi hebben overbrugt. Het plaatselijke vervoer gaat hier met een bemo (kleine busjes) maar als wij daar in gaan zitten met alle tassen en buggy, kindjes en de benen van Niek is er geen plek meer voor al die zakken rijst, kippen, bamboemanden en het halve dorp met 5 plastic zakjes per persoon.. dus moet je zo'n hele bemo huren en dan heb je dus een taxi. Een leuke chauffeur deze keer die niet opdringerig was. Hij heeft ons uiteindelijk ook aan dit adresje geholpen. Handig hoor.. hotelletjes inspecteren met een taxi!

Want dat is een ding wat zich niet laat combineren met kinderen... Afdingen! Je hele onderhandelingspositie is naar de maan als er 2 kindjes naast je staan die enthousiast roepen; ' Oh papa ga je dat kopen, Joepie dat wil ik hebben!' Ook sta je niet zo sterk als je op weg naar een 'kamer-inspectie' bent en je kind staat te juichen bij het supercoole zwembad. En als ze dan ook nog de tas al uitpakt terwijl jij de badkamer nog niet eens hebt gezien betaal je gewoon de hoofdprijs!! Kindjes dus in de taxi vasthouden is een nieuwe regel.

En na een reisdag volgt een acclimatiseerdag. Een wandelingetje in de omgeving is dan meestal genoeg. Vannacht ook nog slecht geslapen met z'n allen. Bloedje heet zo zonder airco of ventilator..(wat zijn wij bevoorrecht en afhankelijk geworden..) Ook was het natuurlijk nachter dan nacht.. met een kaarsje als enige verlichting. Sterre had een beetje last van heimwee (die kan niet zo goed tegen verkassen) en dan helpt zo'n totaal verduistering natuurlijk niet mee.

Niek heeft net weer een Balinees beledigd. Hij maakt er een sport van :-) De tuinman wilde weten hoe lang wij al op Bali waren en wat we allemaal al hadden gezien.. Wat?! hadden we nog geen enkele tempel bezocht? geen waterpaleis? nog geen vulkaan beklommen? nog geen waterval bewondert? van ZIJN mooie land.. pff. Euh nou ja sorry.. misschien morgen.. Eerst maar eens wachten op windstilte.. geen haast..

2012-01-25T09:11:00.001+01:00

ma 23 jan
Een andere beroemde reisblogschrijver schreef het een paar dagen geleden ook.. In Azie gaat het nooit zoals je verwacht of hebt afgesproken. (www.klaasonderweg.nl) En ook al zwemt hij op dit moment in een totaal andere zee, de wijsheid geldt hier ook. Met 2 miljoen toeristen per jaar (!!!) op een dikke 3 miljoen inwoners is de toeristenindustrie een hele grote bron van inkomsten. En vergeleken met een Balinees zijn we natuurlijke ook echte miljonairs. Geen wonder dat iedereen wel een slaatje uit je wil slaan. Andersom zouden we precies hetzelfde gedaan hebben. Je struikelt dan ook over de reisbureautjes die opties te over hebben om je een dag te vermaken. Loes en Sterre verzamelen de foldertjes omdat er van die mooie prinsessen (danseressen) op staan. Naast de 'gewone' dingen als een vulkaan beklimmen, grotten en tempels bekijken of in een bananeboot op de zee kun je vanaf hier ook helicoptervluchten maken of voor 80 dollar 40 minuten in een echte onderzeeër!! Onze wens was ietsje bescheidener. Wij wilde graag een fietstocht maken! En het liefst niet in een tour maar gewoon zelf.. Of the boss ook een adresje wist waar we gewoon fietsen met zitjes konden huren? Nou dat wist hij wel maar hij achtte de kans groot dat we hopeloos zouden verdwalen door al die rijstvelden heen.. en met de kinderen tja tja dan konden we toch beter met een gids gaan. Hij kon ons dan wel ergens heen rijden waar we met een gids konden fietsen.. mooi prijsje afgesproken.. wij helemaal blij! Toen we volgende morgen in een busje met een Koreaans gezin werden gestopt werd het ons na 2 minuten wel duidelijk dat we toch in een tour terecht waren gekomen...

Het antwoord op bovengenoemde wijsheid is je aanpassen.. Het koreaanse gezin was erg gezellig, de gids luidruchtig en enthousiast en he.. zo zie je nog eens een koffieplantage! Na een uitgebreide rondleiding over de plantage kregen we een proeverij van koffie en thee soorten die we net in het echie hadden zien groeien.. Kaneel, gember, lemongrass, vanille, heel veel fruitsoorten en heel veel koffie soorten. Hier produceerden ze ook Luwak-koffie. Koffie die wordt geproduceerd met de hulp van een soort marter.. Hij eet speciale koffiebessen en poept de bonen uit, deze worden geroosterd en tot koffie gemalen. Poepkoffie dus! Het hele proces drong pas tot Niek door tijdens het drinken van een kopje.. toch best lekker..

Nadat we ons nog door een uitzichtspunt met bijbehorende commercie hadden heen geworsteld mochten we eindelijk op de fiets! Een prachtig tocht van 2 uur naar beneden dus veel energie heeft het niet gekost. Wel door de mooiste dorpjes, langs de prachtigste tempeltjes en steeds uitzicht op de grootste vulkaan van het eiland. En door de enthousiaste verhalen van de gids werden we een hoop wijzer. Toch zijn die tourtjes niet echt ons ding. Alle fietstour groepen rijden dezelfde weg en ondanks dat je langs wel 50 tempels rijdt heeft iedereen pauze bij net die ene.. Een heerlijke lunch sluit de dag af. Dan hebben we een communicatie-probleem over de kosten. Maar he.. the boss van het hotel is hier ook. Zijn familie doet de fietstochten.. wat toevallig.. Met geduld van ons komen we toch tot een galante oplossing.

En nu zitten we in de rijstvelden van Sidemen. Met een auto en chauffeur gebracht! Luxe.. handig.. maar stoere reisverhalen hou je er niet aan over! Het contrast kon bijna niet groter.. Hier rust, groene rijstvelden tot het oog reikt.. het enige wat kleurcontrast geeft is het blauw van het zwembadje en de bandjes van de meiden. Vanmiddag op onze wandeling geen collega-toerist gezien!

We zijn even bij de rivier wezen kijken. Sterre en Loes waren een bezienswaardigheid. Iedereen denkt dat ze tweeling zijn en we hebben echt wat uit te leggen als we zeggen dat het zusjes zijn. (one born as big baby, other born as small baby..) In de rivier zijn Niek en de meiden wezen zwemmen en stenen gooien. Het was ' mannentijd'. Overal vissende, scherende en wassende mannen.. Ik wist niet zo goed welke kant ik op moest kijken maar zo heb ik dus wel balinese piemels gezien zonder flessenopener eraan :-)

Ps. Hoe krijg je een balinees wat wit om de neus? Door tijdens een uitleg over familiebanden te vragen naar echtscheidingen! Hoe krijg je een balinees bleek? Door zijn uitleg over vreemdgaan – a man with 2 wives – niet helemaal te snappen en dan te antwoorden: ‘oh you mean lesbians!’ Hoe wij dat weten? Uitgeprobeerd!!!

love, peace and happinez

2012-01-21T15:44:00.001+01:00

Ubud..we zijn er nu een paar dagen envragen iedere morgen aan de manager of we er nog 1 nachtje mogen blijven.Vinden we het hier zo leuk? Nou nee eigenlijk niet.. Omdat we op Koh Chang verweg zaten van de buitenwereld leek het ons hier handig om convinient close tothe main attractions te zitten. Dus daar hebben we ons hotel op uitgekozen. Nouen als onze reisgids close zegt... we zitten er bovenop... Je struikelt hierwerkelijk waar over de winkeltjes, de kunstgalerieën, yogacursuslokaaltjes enmassagesalons. Het lijkt hier op Khao san road, het backpackers gebied vanBangkok alleen dan upperclass en overgoten met een bewust ' Happinez' sausje.En echt we zien heel veel mooie dingen, prachtige beelden in brons, de mooisteverscholen tempeltjes, tuinen met bloemen je kunt je amper voorstellen hoemooi... En met zoveel zorg en aandacht. Alle godenbeelden worden voorzien vankleine offermandjes en versierd met bloemen. We zien entrees van winkeltjes metkleine vijvers met goudvissen.. maar het is teveel. Teveel winkels metje-noemt-het-maar-en-ze-hebben-het.. Tonnen kleding, houtsnijwerk.. altijd aleen penisflessenopener willen hebben? sla hier je slag.. in Parijs eensleutelhanger van de Eiffeltoren vergeten te kopen? Jawel hier voor a very goodprice! We vinden het moeilijk om de mooie dingen te blijven zien als we om de 2minuten worden gevraagd voor een massage of taxi..

Waarom vragen ze dan iedere ochtend of zenog een nachtje mogen blijven horen we jullie denken! Ziekenboeg is hetantwoord. Eerst was Sterre ver-reist. Overgeven en diarree, de volgende dag watbibberig. Maar veel slapen en toast met witte rijst deed wonderen. Toen had ikproblemen met mijn oor. Al een paar dagen had ik het gevoel water in mijn oorte hebben maar nu hoorde ik ineens niets meer. Handig om de taxi-massage mensente negeren. Lastig als je man en kinderen wilt blijven verstaan. Dus achterop debrommer naar de privekliniek. Ik zal jullie de gore details besparen maar ikhoor weer prima! En net toen we dapper een fietstrip hadden geboekt ging Loeseen nacht overgeven. Die had waarschijnlijk teveel zwembadwater binnengekregen. (ons zeemeerminnetje, als eerste erin, als laatste eruit) En zo is dehotelmanager best blij met ons.. het kost wat extra handdoeken maar dan heb jeook wat!

Vandaag was dan ook de eerste dag dat weverder dan de winkelstraatjes zijn geweest. En meteen werd wel duidelijk waaromreisgidsen en collega reizigers zo lyrisch zijn over Ubud. Het dorp is omringddoor de rijstvelden! Een grote groene zee met dobberende huisjes en palmbomen.Dit zijn de reibureausposters waar we nu live door heen lopen. In de regen...dat laat zo’n reisbureau dan weer niet zien.. maar het deert ons niets.. veelte blij dat we weer in actie zijn! Op de heenweg kopen we voor de meiden eenregenjas –model galajurk- Bij de winkelstraatjes willen ze het liefst getildworden (teveel stoepen, teveel mensen die aan ze zitten) maar op hetrijstveldpad rennen ze voor ons uit.. En dan zijn we ze kwijt!! Loes en Sterrein geen velden of wegen te bekennen... maar wat vliegt daar door de lucht..Gelukkig! Het zijn mega-mindy en mega-toby met wapperende regenjasjes dus wezijn gered!!! Na een kilometer prachtige uitzichten komen we bij een organischeboerderij annex restaurant waar we de hele middag lunchen. Het conceptbiologisch is hier in alle facetten doorgevoerd. Zelfs de rietjes zijn vanbamboe! Complimenten in een land waar je schrikbarend veel afval maakt. (alleen al die plastic zakjes en waterflessen die wij elke dag weggooien...)

Leuke dingen:

- Sterre die als professioneel reiziger NO! zegt tegen een sneaky taxi-chauffeur die haar eenpamflet van een olifantentrip onder de neus houdt. Een lachsalvo van deomstanders levert het op.. ‘ik ben er echt zat van’ zegt ze.. (dat hadden weverteld, zeg maar 'no thank you', en als je geen zin meer hebt zeg je gewoon 'no')

- Een restaurantheeft prachtige papier-mache ballon lampen in de bomen hangen en maakt dan ookreclame met ‘romantic garden restaurant’ Het eettentje ernaast maaktschaamteloos reclame met ‘romantic garden-view restaurant’

- Loes die bij Niekop de schouder zit en complimenten krijgt van een taxi-mannetje.. ‘Oh you havenice taxi!’ roept ie naar Loes.

- Sterre die ziet dateen Australisch meisje van 3 (!!!) zonder bandjes in het zwembad ploetert.Meteen wil ze het ook proberen, ze is per slot van rekening al 4! En natuurlijkzakt ze meteen onder water..trots komt ze weer boven (getild) ‘ik kan al onderwater zwemmen!’

- Loes die vraagtwaar de Hema is!

- 3 miljoen pinnen!

van de zee in de drup

2012-01-19T16:30:00.000+01:00

Afscheid nemen, thuis zijn we er niet zo goed in, hier ook niet. De hele zooi was in de loop van de week natuurlijk aardig over het hele huisje verspreid. Er hing nog was aan de lijn. Maar in harmonie waren de rugzakken in een uurtje klaar voor vertrek. Sterre had de opdracht gekregen om haar 4 mooiste schelpen uit te zoeken, die mochten mee... Een onmogelijke opdracht natuurlijk als je een heel museum hebt gemaakt. Toen dat eindelijk tot de botte hersenen van de papa en mama was doorgedrongen waren de tranen ook als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het was een afscheid met veel knuffels en kadootjes. De meiden deden nog even een dansje, de rekening werd betaald en toen werden we met de auto naar de plek gebracht waar we op de bus moesten stappen. Melden om 12.00 was de opdracht! en we waren er keurig op tijd...

Het was heet op het stoepje van de busmaatschappij en heel blij waren we dan ook niet toen bleek dat we er 'voor de zekerheid' om 12.00 er moesten zijn, de bus kwam namelijk pas om 13.00.. Maar goed, met een lange reis voor de boeg komt het ook niet op dat ene uurtje aan. De meiden ontdekten 2 bezems en hebben het hele kantoortje netjes aan de kant gemaakt. Na een uurtje wachten waren we echter wel oververhit en het wachten meer dan zat. Van 3 druk bellende thaise mannen/vrouw kregen wij echter de indruk dat er meer aan de hand was.. En jawel.. al spreek je geen woord thais dit soort dingen voel je feilloos aan. Toen er eindelijk een busje verscheen had deze geen achterruit en nog maar plek voor 1 persoon. Op de stoep stonden echter 5 personen, 2 kinderen en een hele stapel bagage! You wait 5 minutes kregen we steeds te horen. De boot hadden we al gemist.. Om de tijd te doden en de 17 verhitte mensen toch het gevoel te geven dat er iets ging gebeuren werd onze bagage in het busje gestopt. De ruit werd provisorisch met reclameborden dicht gemaakt. Op het parkeerterrein stond een spiksplinternieuwe bus te glimmen in de zon... Je gaat je natuurlijk niet meteen met de gang van zaken bemoeien maar toen na nog 4x You wait 5 minutes Loes begon te huilen dat ze het zoo heet had was de maat vol. De chauffeur haalde opgelucht adem en wees naar de drukst bellende meneer.. hij was the man dus daar moest ik zijn. Niek ontfermde zich over de meiden en ik heb de meneer zo lang gevraagd om uitleg dat telefoneren niet meer mogelijk was. Hij boos, ik boos maar het resultaat was wel dat we bij hem in de auto zaten op weg naar de boot. Daar werd eindelijk een nieuw busje geregeld met achter-ruit waar alle bagage inclusief de zakken van ons in werden geladen.. Nu zaten we alleen nog met de 4 extra personen en 2 kinderen die over waren.. Van onze mede-reizigers hoefden we niets te verwachten dat was wel duidelijk. 1 meisje had meteen al tegen Niek gezegd dat ze haar plaats niet af kon staan want ze claustrofobisch!
Nu was ons verteld dat we aan de overkant in een big bus zouden worden overgezet. Dus veel zorgen maakten we ons niet. Toch bleek het weer heel anders te lopen. Nog op de boot werden we in een tweede busje gezet. Gelukkig was iedereen hier wel aardig. In deze bus had een duits stel een enorme stennis geschopt, zo erg dat ze de bus waren uitgezet!! Dat schept een band natuurlijk. Nu hadden we alleen het probleem dat wij in de ene bus zaten... en onze bagage in de andere... Zelfs de chauffeurs schrokken even toen het nieuws hun verteld werd (er zat een japanse vrouw naast ons die thais sprak..) Maar No Problem.. (natuurlijk). De meiskes klommen bij ons op schoot en deden 5 uur lang wat ervaren reizigers doen op zo'n trip. Beetje slapen, beetje snoepen, beetje italiaans na doen (Loes), beetje letters oefenen (Sterre) In de buurt van Bangkok begon het telefoonverkeer weer. En bleek een vertaalsters als buurvrouw heel handig te zijn. Onze bagage was er al (goed nieuws!) maar het was niet duidelijk of er wel iemand was die er op paste.. (geen goed nieuws) Door 2 chauffeurs werd er met 3 mobiele telefoons gebeld. In gedachte gingen wij na welke belangrijke dingen er in de rugzakken zaten (veel). De spanning steeg, de chauffeur reed als een idioot (de hele weg al maar nu nog harder). En jaaa daar was de terminal.. en daar de chauffeur met onze tassen. Applaus steeg op uit de hele bus want dit had niemand meer verwacht! Zelfs de zandbakvormpjes zaten nog in het netje van de buggy! We kregen complimenten van onze mede-reizigers en me staan met foto en dit verhaal ook op een finse blog!

Op het vliegveld verliep de reis verder voorspoedig. Van verscherpte maatregelen en risico cijfer 5 was niets te merken. Dus na een broodje en wat drinken floepte we de tentjes uit. Deden de meiden nog een plas en na een extra liedje vielen die in slaap!! Wij hadden ook op een tukje gehoopt maar hadden de werking vd airco onderschat.. Stervenskoud kregen we het in de loop vd nacht. maar eigenlijk was het ook heel leuk om een nacht te observeren hoe zo'n bedrijf werkt.. Loes en Sterre kregen steeds meer slapende collega's. Vooral veel thais personeel, sommige zelfs met slaapzak en kussen. Om 3.15 moesten we ze wakker maken om in te checken. Ook dit bleek geen probleem. Nog even een pakje chocolademelk met een rietje, een bakje yoghurt en iedereen kon er weer tegenaan. Wachtend op het vliegtuig lukte het Sterre eindelijk, eindelijk de goede kant op:

Iedereen was nog wakker om het opstijgen mee te maken. Spannend!! En zo kwamen we in Indonesie..

Hier hebben we onszelf op een taxi getrakteerd. Die deed er ook nog ruim een uur over. Op ons tandvlees en met de hulp van Jip en Janneke reden we door de stromende regen naar Ubud..

Indonesie

2012-01-18T13:21:00.000+01:00

We zijn veilig aangekomen in Ubud, Indonesie! Na een reis van 26 uur... Dit hebben we deels aan onszelf te danken omdat we de nacht op het vliegveld hebben doorgebracht. Met extra waakzaamheid volgens de berichten uit Nederland hebben we gewoon de tentjes vd meiden opgezet.. Geen thai die een wenkbrauw omhoog heeft gedaan! Als je wil weten waarom we applaus in de bus kregen en wat Sterre om 4.15 vanochtend (thaise tijd) eindelijk heeft ontdekt... Blijf dit blog dan volgen! Meer nieuws en onthullingen volgen...

Nu is het weer een uur later dan bij jullie zo rond 20.00. En het hele Garstmannencomplex is gevloerd en ingestort. We zijn veilig verhuist, de 1e indrukken zijn positief en de meiden zijn kanjers! Dat wilde ik even kwijt.

Balansdag

2012-01-16T16:43:00.000+01:00

Toch nog even de balans opmaken. Morgen beginnen we aan een nieuw hoofdstuk. En als het vervolg net zo goed is als deel 1 dan doen we het ervoor! Wat een lieve mensen hebben we om ons heen. Via het wereld wijde web worden we omringd met veel mee leven. En hier in het leven-live is iedereen even behulpzaam, mee werkend en attent!! Het voelt erg rijk!

De olifantentocht was geweldig.. dat moet het filmpje maar bewijzen. Hilariteit alom toen onze stoere wijven na de olifantenrit (no problem) en het voeren van de olifanten (even spannend maar ook gedaan!!) doodsbenauwd reageerden op een hond.

En na anderhalve week zien wij (N+P) er niet meer tegenop om te 'verhuizen', zijn op de lijven al tekenen van badpakken en zwembroek te bespeuren, eten de meiden al een hapje thais mee, kan Loes 'one water please' bestellen, stelt Sterre zich voor als 'I am Sterre', slaapt Loes nog consequent in haar slaapzak (!!! -> de 1e 10 minuten hoor dan pellen we haar eruit..) bedankt Sterre de thai met een keurige 'Kap Koen Kaa' (bedankt in het thai dus) en zegt Loes 'pannekoek kaa', zijn we van een boot gesprongen met zijn 4-en, hebben we al afscheid genomen van een echt vriendinnetje van Sterre, zijn er 700 foto's/filmpjes geschoten, hebben we (bijna met de billen bloot) melk gedronken uit een kokosnoot, naast heel veel gecko's ook een baby-gecko gezien (0,5 cm), gevist en op een olifant gezeten! We doen het ervoor..

We zijn op de hoogte

2012-01-16T04:41:00.001+01:00

Het derde negatieve reisadvies sinds onze plannen begonnen.
Nu weer Thailand, speciaal Bangkok.

http://www.reisbijbel.nl/reisnieuws/reiswaarschuwingen/reisadvies-thailand-aangescherpt

18-01-12 vliegen we om 06:00 uur vanaf Bangkok airport naar Bali.
Tip van buitenlandse zaken: val niet teveel op als westerse toerist in grote menigten. Handig hoor. Wij blond en net iets langer dan de gemiddelde Thai. Zij klein en allemaal een donkere bos haar...

We zullen er aan denken.

Groet vanuit Koh Chang, Thailand.

Mr Eddy

2012-01-15T15:40:00.000+01:00

We wonen nu bijna een week bij Mr Eddy en zijn familie op het strand. En zoals dat gaat als je ergens woont krijg je contact met de buren en de overburen en krijgt je woonomgeving nog meer kleur. Onze buurman is Mr Paul. Hij komt uit Australie, is een schrijver van historische russische romans (!!?) en gezegend met een flinke dosis cynische humor en mooie verhalen. De overburen zijn een nederlands stel met 3 kinderen (1, 2, 3 jaar!) Het vriendinnetje van Sterre, Puck. En Mr Eddy, zijn prachtige vrouw en hun dikke altijd etende dochter van 2, Angie.

Mr Eddy is een bijzondere man. Hij is geboren in het noorden van Thailand. Hier heeft hij de kunstacademie gedaan, heeft een aantal jaren gewerkt in Dubai als schilder van wandschilderijen in hotels. En hij heeft een groot hart. Zijn staff komt uit Cambodja en werkte hier als slaven in een visfabriek. Hij heeft ze 'vrij gekocht' en opgevangen. Zijn terras wordt bevolkt door een bak met schildpadjes die hij heel klein heeft opgekocht op een markt omdat hij het niet kon aanzien. De hond heeft maar 1 oog. Zijn vader kwam hem bezoeken voor 4 weken maar is nooit meer weggegaan en woont nu in een huisje achter het complex. Opa kweekt meervallen. Zijn plan was om deze te verkopen maar Mr Eddy kon dat niet over zijn hart verkrijgen en heeft ze opgekocht van opa om ze naar de vijver van de tempel te brengen. En wij mochten mee...

Een klein glimpje van het thaise leven. Sterre was erg onder de indruk van de kleine ceremonie in de tempel. Ze deed alles na en zat boordevol vragen die geduldig en serieus werden beantwoord. Omdat Mr Paul ook mee was en wij de enige gasten zijn op dit moment hadden we geen haast. Met z'n allen gingen we dan ook lekker lunchen en tot onze verbazing lieten Sterre en Loes het zich allemaal lekker smaken! Sticky rice, bbq stokjes met vlees en voor de volwassenen nog een green papaya salad. Heerlijk! Toen weer in de auto om een eindje verder gevulde grituurde rijstballetjes te halen als toetje. Na een ommetje om nog een mooie tempel te bekijken waren we weer thuis. Een groot voordeel van reizen met kinderen vind ik nu al dat je een heel ander contact hebt met de mensen om je heen.
Mrs Eddy spreekt goed engels en het was erg leuk om dezelfde kletspraatjes over de kinderen met haar te hebben als met de overbuurvrouw. Eten die van jou wel genoeg, die van mij eet teveel, mamamamama je hoort het de hele dag, hoe heb je je kind zo snel zindelijk gekregen en ondertussen werden we 'onderwezen' in welk soort fruit aan welke boom groeit. Toch mooi dat mensen op de wereld overal verschillen maar ook heel veel gemeen hebben!

Gelukkig was er tijd genoeg over voor de dagelijkse routine van zwemmen, scheppen, schelpen zoeken, kletspraatjes met bier hier en daar, zwemmen en.. zwemmen.. en..

Morgen gaan we eindelijk op een olifant rijden! en dan naar Indonesie... We beginnen in Ubud. Een toeristisch dorpje midden in de rijstvelden. We hebben via het net een luxe kamer geboekt omdat we van plan zijn om rechtstreeks vanaf hier naar het vliegveld te reizen. Een nachtje Bangkok zien we niet zitten nu we net helemaal relaxed zijn. En we moeten om 4 uur 's nachts inchecken dus dan maar even tanden op elkaar. Met het vooruitzicht van een zwembad hebben we een worst in handen die we de meiden voor kunnen houden. Een nieuw land voor ons allemaal! Spannend!

superhelden en cultuurbarbaren

2012-01-12T16:09:00.000+01:00

Thailand heeft in het straatbeeld soms wel overeenkomsten met 'het koude land' (een Shell bezinestation, Mc Donalds) maar is natuurlijk een totaal ander land met een andere religie, andere eetgewoontes en andere normen en waarden. Bij de meiden komt het gedoseert binnen. Er is geen cultuurshock te constateren bij ze. Ze kijken ook met andere ogen naar de wereld om hen heen. In de chaos van Bangkok attendeert Loes ons op een brommerhelm met een grappige kip erop. En is Sterre onder de indruk van de 'engeltjes' op elke lantaarnpaal.

Sommige dingen moeten even uitgelegd. Dat je een babytje niet over het hoofd mag aaien maar wel over het wangetje.. En sommige zaken lossen zich vanzelf op. De meiden zijn hier een attractie. Daar waren we op voorbereid. Veel mensen willen ze even aanraken.. for good luck. En daar hebben ze (terecht) niet altijd zin in. Een vrij irritante taxichauffeur houdt vol en draait zich steeds om om Loes een handje te geven. Ondanks diplomatieke hints van ons en een consequent NEE van Loes houdt hij vol. Tot dat Loes hem geen hand geeft maar haar voet uitsteekt.... (de grootste belediging die je hier kan maken, als je op een plaatje vd koning gaat staan draai je 15 jaar de bak in) Missie volbracht! Alle interesse in de kinderen is verdwenen. Sommige dingen overkomen je.. zo komen Loes en Sterre helemaal blij met 2 roze slingertjes aan lopen.. zomaar gevonden bij een boom!! Het bleken de offerandes van het huistempeltje van ons onderkomen te zijn. Gelukkig konden ze er wel om lachen. Want hoe bescheiden en op afstand thai ook kunnen zijn. Als je een (huis) tempel nadert lijken ze je altijd te zien.

We zitten in een niet-populaire hoek van Koh Chang. Voordelen; rust, andere kinderen, geen toestanden en lekker eten.. Nadeel; we zitten zo'n 5 kilometer van winkeltjes etc.. af. Vandaag zijn we dan ook de wijde wereld in geweest. Met een songtawo.. een gedeelde taxi. De hele taxi kost 1000 baht dus hoe meer mensen mee gaan hoe goedkoper je kaartje. Niek is 11 jaar geleden op Koh Chang geweest en men had hem al gewaarschuwd dat van het iddylische eiland weinig over was gebleven. Na een bochtig ritje kwamen we dan ook in een compleet andere wereld. Prachtige witte stranden, mooie bomen op het strand en een super heldere blauwe zee tot het oog reikt. Verpest door allerlei hotels, betonnen apartementencomplexen en lelijke mensen. (Je mag hier niet hoger bouwen dan een palmboom.. grappige regel) En als we zeggen lelijk... dan bedoelen we ook lelijk. Dries Roelvink in zijn gele speedo-zwembroek loopt hier live rond. Dikke Russen met subtiele kleine zwembroekjes met neonvissen erop worden afgewisseld met hoog geblondeerde jonge meiden die zulke korte broekjes dragen dat de broekzakken onder bij de pijpen uitsteken. En van een thaise cultuur hebben deze mensen nog nooit gehoord. Ze lopen ook zo in hun speedo over straat even hup naar de supermarkt. Loes had op de boot hier naar toe haar luier doorweekt en voor nood liep ze dus in haar boxershort en t-shirt... vergeleken met 3 duitse vrouwen die in bikini-bovenstukje en glimmende hotpants liepen was ze zeer discreet gekleed.
Maar ook de thai kunnen aso zijn. Vanmiddag gingen we in het haventje een ijsje eten. De man van de ijsjes-toko lag op zijn strecher tv te kijken. Uiteindelijk hebben we zelf de ijsjes maar uit de ijskast gepakt. Opstaan om ons even te laten betalen was er ook niet bij. De hele handeling werd liggend uitgevoerd zonder ook maar een moment de tv uit het oog te verliezen.

Terug bij ons huisje was de tuinman bezig met het snoeien van de palmbomen. Sterre liet haar gevonden kokosnoot zien en hij vroeg of we koksnoten lekker vonden.. Voordat we Ja konden zeggen klom ie als een aapje in de boom en hakte 3 noten uit de top. Loes en Sterre hebben er een superheld bij.. ademloos stonden ze te kijken!

En wij vinden onze nederlandse buurman een superheld! Loes was klaar met douchen en scharrelde lekker door de tuin. Niek en Sterre stonden nog in de douche en ik was de tassen aan het uitpakken en ineens kijk ik op.. Loes weg!! Roepen, geen reactie.. om het huisje, geen Loes! Snel naar de zee, Niek roepen, rennen.. paniek. De zee, het restaurant, alle tuintjes, nog een keer de zee..nog meer paniek. Steeds Loes roepen maar door de wind en de zee hoor je elkaar niet snel.. Ik hoor mama! is dat Sterre, een andere kind??.. Loes is niet te vinden!! We zoeken met 5 man als kippen zonder kop... en dan ineens.. Ja!! de buurman hoort en ziet Loes.. Nog geen 3 meter van ons huisje had ze zich verstopt in een bamboo bosje. 'Stoppertje spele met Sterre' en ze was met haar voetje vast komen te zitten in de struik. Dikke tranen bij Loes en blijdschap bij de staff, de buren en bij ons!! Dikke knuffels voor de schrik voor Loes (en Sterre) en een biertje voor ons.........

Wonderlijke zaken

2012-01-09T15:45:00.001+01:00

Hier deden we het voor.. om dit te kunnen vertellen. Let op hoor! Vanuit een gestreepte strandstoel op de kleine veranda van ons huisje geniet ik van de zee. Door het maanlicht zie ik af en toe een oplichtend golfje. Op de witte muur van ons hutje loopt een gekko op zoek naar vliegjes. Achter de muur liggen de meiden in hun tentjes bij te komen van een voortreffelijke eerste echte reisdag. De buiken gevuld met thaise curry en Singha bier. Dag Bangkok, welkom Ko Chang!

Het plan was om eerst een ander eilandje hier in de buurt te gaan bezoeken. Idyllisch en verlaten volgens de reisgids.. In werkelijkheid moeilijk en prijzig te bereizen. Dus anders besloten en gewoon met de massa mee. In een grote backpackers-bus en met de boot achter de meute aan.

Wijs geworden van ons vlieg-avontuur heb ik de mevrouw van het reisbureautje/kledingzaak/ananasverkoopster het flink lastig gemaakt. Ik wilde haar naam op het ticket, haar telefoonnummer en expliciet vermeld dat we voor 3 personen betaalden maar toch met 4 man reisden. Alsdus geschiedde.. Vanmorgen om 8 uur moesten we bij haar kantoor staan en daar zouden we worden opgepikt. Het kantoor was uiteraard gesloten maar na 15 minuten wachten kwam inderdaad een mannetje die van ons bestaan wist en die ons naar een ander plekje dirigeerde waar we moesten verzamelen. Mijn zorgvuldig opgestelde ticket werd vervangen door een kartonnetje met Ko Chang 3 en een krabbel erop. En weg was het mannetje.... Na weer 15 minuten werden we van het kruispunt geplukt, naar een stervensdrukke rotonde gedirigeerd waar ons kartonnetje werd vervangen door 2 roze briefjes met een F van Ferry erop, you're ticket boat! Tijd om ja maar.. te zeggen is er niet bij en aangezien het verkeer ons om de oren vloog.. wij met rugzak, tas, proviand, fototoestel, buggy en oja 2 kinderen stonden, vertrouwde we het er maar op.. Na 5 lange uren in de bus die dapper door Loes en Sterre werden door staan kwamen we bij de Ferry. Daar moesten we de 2 roze F briefjes laten voorzien van een stempel en toen in een soort van pick-up taxi. Hier werden de briefjes onmiddelijk weer van ons afgepakt ?? waar die stempels dan voor dienden ?? En hup op de boot waar we werden bediend door een rasechte travestiet. En al deed ie nog zo zijn best (Niek had sjans) Sterre trapte er niet in.. Kijk die jongen zet daar zijn handtas neer!

Het hele gewacht vanmorgen vond plaats op Kao-san road. Een niet te omschrijven plek. Voor de 1 een backpackers hemel voor de ander een vleesgeworden hell op aarde.. Met name jonge toeristen van over de hele wereld komen hier samen in neonverlichtte straten waar alles kan en niets mag. Thai komen hier in het weekend wel heen om gekke mensen te kijken. Om 8 uur 's morgens is het tamelijk rustig al lopen er uiteraard ook op dit tijdstip rare lui rond. Loes en Sterre vermaakte zich met dansen en entertainde wat mannen die op het verkeer moesten letten. Een tandloze thai in een wat haveloos kloffie kijkt de meiden zo eens wat aan. Net als ik de meiden bij me wil roepen loopt ie op Loes af en stopt haar 2 knisperende briefjes van 100 baht toe!! (= 2x2,50 euro) Verbouwereerd duurt het even voor ik achterhem aan loop en hem de briefjes terug wil geven. Maar nee, nee hij mompelt nog wat in het thais en loopt weg!! De verkeersregelaars zorgen voor de vertaling.. het was voor Gelukkig Nieuwjaar...

Nog 1 wonderlijk geval? Thuis in Groningen.. had ik voor Loes bij de Action een etui gekocht voor 0.79 cent. Hier liggen de straatstalletjes er vol mee!!! Voor 0.40 baht (zonder afdingen)!! Kijk dan snap je die Global Warming, economische crisis en ander scheefheid in de wereld toch meteen!

Nog even een paar dingetjes van de meiden om mee af te sluiten:

Loes gisteren harstikke boos, voor het eerst weer een korte broek aan en ze wist waarschijnlijk niet meer hoe dat eruit zag... ' Mama!! Past niet... isse babybroek!

In de bus zat een jongen met enorme tatoeages op zijn armen. Sterre, onder de indruk.. zo die heeft veel Fristi gedronken.. (voor de niet Fristi drinkers.. als je dit besteld in een cafeetje krijg je tegenwoordig een rietje met een vlaggetje erbij, in het vlaggetje zit een plak-tattoo plaatje) Ongeveer een uur later ontdekt Loes hem.. Papa die meneer heb op ze arm gekleurd, ik wil ook tekenen!!

Loes wil weten waar we waar toe gaan en heeft mij koekjes in een tas zien stoppen, Mama waar gaan de koekjes naar toe?

zo.. en nu ga ik genieten van mijn welverdiende Singha, de volle maan de schaduw van palmbomen en mijn man binnen handbereik...

Paulien.

Loes en de zwaaiende Poes

2012-01-08T08:04:00.001+01:00

het warme land

2012-01-07T13:19:00.002+01:00

Dankzij de melatonine sliepen de meidenals roosjes in hun blauwe klm dekentjes. Sterre heeft het hele opstijgen nieteens meer meegemaakt! Net voor hetontbijt werden ze wakker.. Nee daar had het personeel het niet druk mee. Welmet het ierse groepen mannen dat aan boord was. Eentje zat ook in rij G. ' YesI found a G-spot!' schreeuwde die door het toestel voor het opstijgen. Dit nivoen dan met zoveel mogelijk drank dat ze los konden peuteren bij destewardessen.. je snapt de problemen! Pas toen er werd gedreigd met de politiebij aankomst keerde de rust wat terug. Door alle adrealine in ons lijf was ervan slapen geen sprake natuurlijk maar ik was zooo blij dat Loes met haarbillen in een stoel zat (de duurste uit de hele economy class waarschijnlijk)..

En nu is het heerlijke verbazen begonnen.In het koude land, (zoals Sterre Nederland vanmorgen noemde..) kon ik niet goedverwoorden waarom ik reizen zo leuk vind maar nu weet ik het al weer hoor... Omje te kunnen verbazen over een totaal andere wereld. Je gaat even naar desupermarkt om de hoek en in het schap ligt Placenta Facial Cream (bestellen kanper mail!), en waarom hebben we uberhaubt kleren meegenomen?? Alleen op destoep van dit hotel al kun je genoeg aanschaffen om de hele Gorterlaan mee van tevoorzien! Ook in dit hotel blijf je lachen; zo wordt iedere deur voor je opengehouden door een thaise meneer met een tropenhelm, witte handschoenen enbijpassende lange sokken (en kniebroek en bloes) Het hotel is zo groot dat wegisteren zijn verdwaald! Prima voor nu en van de zwembaden maken we dankbaargebruik maar ik zal blij zijn als we in een iets 'normalere' omgevingbivakeren.

Verder zijn we gisteravond -als ervarenreizigers- in de eerste de beste tuk tuk truuk getrapt. Met de meiden alsgrootste slachtoffer.. die waren zo moe dus we wilde even een simpel hapjeeten. Doordat ik het ' thengels' niet zo goed had verstaan werden we niet naareen shoppingmall gebracht maar naar een groot duur sea-food restaurant. Dom domen meteen met de taxi weer terug zodat we uiteindelijk in de coconut-pool barvan het hotel de spaghetti vd meiden hebben opgegeten.. die waren er zelf te moe voor!

Als de familie zo wakker is van demiddagdut gaan we een bekender buurtje opzoeken en daar eten! Dat is voorvandaag het bijkomen-van-de-jet-lag-programma.

Paulien

Ps over verbazen gesproken; de w.c pot ishier standaard gevuld met een laag water. Iedere keer als Loes geplast is komtze ons zo trots als een pauw ophalen. ‘Zoooo grote plas gemaakt!’

Vertraging (De eerste grote uitdaging)

2012-01-05T21:25:00.001+01:00

Geschreven 05-01-2012

Nadat we maar 5 min vertraging hadden met de trein vanwegen de storm die over Nederland raasde....

....kwam voor ons een echt stormfront:

De eerste vlucht van A-dam naar Istanbul van 17:35 had vertraging tot uiteindelijk 21:00 uur. Gevolg dat we de vlucht van Istanbul naar Bangkok zouden missen.

Turkish Airlines bood ons een alternatieve vlucht. ;-) met een betere maatschappij: KLM
Daar aangekomen bij gate 16 bleek het nog niet de oplossing. Loes was bij Turkish Airlines ingeboekt als "enfant". Ze had dan geen stoel en ging tegen flink gereduceerd tarief, helaas wel op onze schoot.

KLM wilde uiteindelijk Loes niet als "enfant" accepteren. Ze was ouder dan 2 jaar dus moest een eigen stoel. Graag €900,-.
Daar hadden we niet veel trek in.

Terug naar Turkish Airline gate 25.
Ik zag de bui al hangen. Terwijl Paulien met Turkish Airlines onderhandelde belde ik het REISBURO in Groningen. We hadden expres niet alleen via het internet geboekt zodat we in geval van nood hen konden inschakelen. Ze zouden kijken wat ze konden doen en terugbellen.

Paulien kwam met een flink aangeslagen terug van de TURKISCH AIRLINES bali.
Die zeiden dat het niet hun fout was maar van het REISBURO. Zij hadden ons nl. in feb. 2011 een ticket verkocht maar niet bedacht dat Loes vandaag reeds 2,5 jaar zou zijn. (Het kastje en de muur)

Tijd voor een break, restaurant met klimtoestellen waar de meiden even los en wij aan een flinke bak koffie konden met een pannenkoek voor de meiden en een heerlijk belegd broodje voor ons. Pfffff.

Het REISBURO gunde ons een lange pauze. Wij wilden na 45 min duidelijkheid. Als we de stoel voor Loes niet vergoed kregen konden we niet vertrekken.
Dus kozen we voor de toch wat diplomatieke stijl van Paulien.
Na 15 oneindige minuten kwamen uiteindelijk de verlossende woorden van het REISBURO Globe. Het geld voor Loes haar stoel werd door hen vergoed!!! ;-D

Paulien vervolgens weer als een speer naar ticketdesk van de KLM. Daar trok ze Nr B256. Geholpen werd nr. B236...

De meiden mochten de kadotjes voor in het vliegtuig uitpakken en Paulien en ik deden een schietgebedje. Laat nog een stoel over voor Loes, anders gaat het feest vandaag niet door en kunnen we vannacht een hotel opzoeken.

Met een big smile van hier tot Bangkok kwam mijn lief naar ons toe zwaaiend met 4 wit/blauwe KLM-tickets.

Bangkok here we come!

Een 2 uurtjes later sliepen de meiden.

bedankt!

2012-01-05T11:50:00.000+01:00

Dag Lieve mensen,

Met de eerste kriebels in de buik willen we iedereen bedanken voor de hulp, de lieve woorden, de onverwachte kadootjes, de logeeropvang en we kregen zelfs een echte video-boodschap!

Nu is het een kwestie van nog even een appeltje eten, (hopelijk) een dutje en dan in de zomerkleren naar schiphol..

(Als het weer en de bovenleidingen van de NS meewerken)

op weg!

2012-01-04T15:20:00.000+01:00

..en dan ineens ben je op weg.
Na een jaar plannen, zoeken, uitstellen, regelen, en dromen zijn we ineens Groningen uit.
Ons huis moest naast brandschoon ook van alle persoonlijke spullen ontdaan.
Een hele klus die niet in onze 'koude' kleren ging zitten.
Naast veel werk was het ook emotioneel raar om je hele bestaan zo op zolder te zetten.
Toen de taxi al gebeld was ontdekte we nog een hele keukendeur vol vrolijke tekeningen..
Gelukkig was de chauffeur de beroerdste niet dus terwijl hij en Niek de tassen en de laatste was door de stromende regen richting taxi sjouwde, sjeesde ik nog met schoonmaakdoekje honderd over de keukendeur.
En nu ontstressen we bij broer Martijn. Loes ligt in haar tentje haar middagdutje te doen, Martijn en Sterre liggen op de bank samen te lachen om Buurman en Buurman, Niek is nog even naar 'zijn' oude kapper en ik hou jullie
even op de hoogte..
Vanavond gaan we de tassen her-inpakken en dan morgen de lucht in..

Zin in..

Paulien

Geregeld!

2011-12-28T11:32:00.001+01:00

• 3 maanden verlofregeling werk
• nieuwe paspoorten voor hele gezin
• vliegtickets Amsterdam-Bangkok
• vliegtickets Bangkok-Bali
• visa voor Indonesië
• hotel Bangkok voor de eerste dagen
• vaccinaties / Mallarone
• via makelaar huurders voor het huis
• netbook
• externe harddisc en space op "The
Cloud"
• nieuwe camera
• walki-talki's met babyfoon-functie
• Teva's (sandalen) voor de
meiden
• Deryan Travel Cots
• blog!
• belastingdienst uitstel aangifte 2011
• toeslag kinderdagverblijf afmelden en
voor nieuwe jaar weer aanmelden
• huis superschoon
• deur achter ons dicht gooien

2 0f 4? een groot verschil..

2011-12-28T08:39:00.000+01:00

Bijna dagelijks onderwerpt Sterre ons aan een vragenuurtje.
Fascinerend om te horen wat er allemaal in zo'n klein koppie om kan gaan.
Vragen van Sterre:
- Hoe heet dat land ook al alweer waar we heen gaan?
- Hoe ziet een palmboom eruit?
- Waarom eten ze daar e.l.k.e dag rijst (met gruwel gezicht)
- Wat is een kokosnoot?
- Zijn daar ook vriendinnetjes?
- Hoe gaat de zon daar op?
- Hoe weet zo'n piloot nou waar ie naar toe moet vliegen?
- Hoe werkt zo'n vliegtuig dan?
- Hebben ze daar wel chocoladebroodjes?
- Heeft de zee ook golven?
- Mag ik daar een konijnenknuffel kopen?
- Dan ga je wel mijn handje vast houden he?!

Loes had deze week ook haar eerste prangende vraag over het warme land:
- Mama, as we inne wame land zijn.. Mag ik dan een snoepje???

Tot nu toe weten we op elke vraag een geruststellend antwoord te geven!!

Paulien

Nog 3 te gaan..

2011-12-20T07:47:00.000+01:00

De eerste van het gezin heeft verlof!
Loes heeft gisteren officieel afscheid genomen.
Ze mocht euh-teren (trakteren).
Dus met een tas vol kerstkoekjes en chocolaatjes togen wij tezamen naar het kinderdagverblijf.
Er was zelfs een afscheidsboekje geknutseld dus het was helemaal echt..
's Avonds waren er even tranen bij Sterre.
Het was niet eerlijk dat Loes al vakantie had.
Deze laatste week valt haar zwaar.
Nog even volhouden meidje.. vrijdag mag jij ook euh-teren!

Paulien

even voorgenieten...

2011-12-13T09:40:00.000+01:00

Olifanten Wat in Chang Mai, Thailand

Indonesie, Lombok, Pemenang

Oostkust van Bali


Thailand, Koh Kut

Doelgroep

2011-12-11T16:25:00.001+01:00

De laatste punten op i worden gezet.
Vrijdag hebben we ons uit de naad gepoetst omdat er mogelijke huurders voor ons huis kwamen kijken.
De rondleiding verliep positief, maandag horen we meer.

Een (hele) globale reisplanning voor de eerste paar weken is gemaakt en langzamerhand zijn we ook zover dat we ons vast willen leggen wat een onderkomen betreft.
Zo'n 100 baht kippenhok waar ik mijn op mijn vorige reis nog prima insliep kan nu natuurlijk niet. Na een reis van 14 uur verdienen in ieder geval onze meiden een normaal onderkomen met zwembad en croissantjes bij het ontbijt. Keuze te over dat is het niet.. Maar de prijzen van 1800 baht daar moet ik toch even van slikken. Omgerekend is dit 43.82 euro. In Nederland zou het een buitenkansje heten!!
Het is de psychologische kronkel in mijn hoofd..
We reizen niet meer als backpackers..

Gelukkig zag ik net op internet dat we toch WEL bij een doelgroep horen.
Het zou per slot van rekening toch wanhopig zijn als we 3 maanden niet in een hokje passen..
We gaan namelijk op reis als "Flaschpackers" Flaschpackers zijn luxe yuppie backpackers die verblijven in middle-class hotels en reizen met behulp van electronische gadgets.

En het klopt; we slepen heel wat meer stekkers mee dan ik ooit had gedacht. Een mini-laptop, camera's, externe harde schijf, mp3 speler (voor mijn hardlooptraining) en iphone en allerlei oplaadspul om de boel werkend te houden uiteraard.

Paulien

Eerste Stress..

2011-12-01T20:01:00.001+01:00

Het hoort erbij. Je weet dat het komt. En dat je er niet aan ontkomt.
Maar toch.. het overviel ons in grote golven.
De eerste stress is een feit!

Er was eens een broer die had aangeboden om onze papierwinkel in te leveren bij de ambassade van Indonesië. Dit om het felbegeerde 60 dagen visum te krijgen. Na anderhalf uur wachten bleek dat we toch een bewijs nodig hadden dat we het land definitief weer zouden verlaten. Verkeerd voorgelicht door diverse bronnen. Dus lieve broer onverrichte zake wederom naar huis.

En toen begon de stress dus.. Want ineens moeten we bedenken hoe we onze 60 dagen gingen invullen. (het was de bedoeling dit ter plekke te doen.. met het ruisen vd zee op de achtergrond, onder het genot van een biertje beetje bomen met mede-reizigers) Nu moest het dus NU! En met zo'n reisgids op schoot wordt ik erg hebberig.. Een prachtig krater meer waar je in kan zwemmen, een uniek tempelcomplex bij zonsopgang, de komodovaraan en andere unieke ervaringen die je moet beleven dwarrelen aan mijn ogen voorbij.
Vooral een jungle-tocht op Kalimantan in een woonboot blijft in mijn hoofd hangen. Je vaart door een national park met de grootste populatie aan oerang-oetans. Ik zie ons al helemaal zitten. Beetje aapjes kijken terwijl je door prachtige natuur vaart en slaapt op je eigen boothuisje. Uren op internet, slapen met de reisgids naast mijn hoofd en maar rekenen in hoeveel dagen we daar kunnen komen, hoe het zit met toegangspermissie etc etc..
Tot we eindelijk weer eens een avond hebben en ik met rode koontjes mijn enthousiaste plannen deel met Niek. Ik hoor mezelf ratelen en zie aan Nieks ogen dat hij het niet volgt..
Een 24 uurs tocht over de oceaan? En dan zijn we er nog lang niet?
Pas als ik weer een reisverslag lees op verre reizen met kinderen.nl komt de rust terug.
Oja we zouden het simpel houden, de kracht van het kleine daar zouden onze maanden om gaan draaien.
Bali en Lombok en wat kleine eilandjes erom heen daar houden we het bij en de rest van Indonesië blijft wel liggen.

En dus besluiten we "gewoon" een ticket van Bali terug naar Bangkok te boeken.
Helaas denkt onze credit card daar anders over. We krijgen ruzie met ons wachtwoord dat niet meer geaccepteerd wordt. Uiteraard kom je daar pas achter als je 4x al je gegevens hebt ingevoerd. En als je 5x een poging gedaan hebt om je wachtwoord linksom zo niet rechtsom in te vullen dan wordt je er door het systeem om veiligheidsredenen uitgeknikkerd en kun je weer van voor af aan beginnen.
Een avond tickets kopen begint om 19.30 en eindigt met veel vloeken, tieren, tranen om 2.30 (!!) met het ratelen van de printer die de e-tickets produceert.

"As we speak" is Niek naar Den Haag om de hele bups nog een keer in te leveren.
Hij heeft vanmiddag met Loes al een omkeertoetje gekocht om morgen de goede afloop mee te vieren!
De optimist!
Als een fles champagne lacht ie me toe in de koelkast..

Stress... het is heel betrekkelijk!

Paulien

Nieuwe App. op mijn IPhone ...

2011-11-18T22:11:00.001+01:00

2e Prikronde

2011-11-10T00:20:00.000+01:00

Daar zijn we weer.

De meiden hebben de pleisters mee

en ze hebben er zin in!

Zo gezellig bleef het natuurlijk niet...

Aandachtig bekeek Sterre het opzuigen van de (mooie rose Rabies-injectie)vloeistof en stapte daarna dapper als grote zus naar de verpleegkundige. Toen ze echter op schoot plaats moest nemen en ik haar andere arm moest tegenhield

was de pret over.

Loes was'm in de tussentijd gesmeerd. Ik nam haar met veel protest ook maar op mijn schoot. Wat een berekracht komt er dan los. Maar papa's zijn toch sterker (sorry).

Natuurlijk aten we weer patat!

Nog 1x over 2 weken en we hebben die hindernis gehad.

Onder ons: Ik IC-verpleegkundige sta liever aan de andere kant van de naald

p.s.

www.vaccinatiesonderweg.nl

onze buuf Ellen werkt hier

en ik ben blij dat ze de taak aan haar

collega Alie heeft overgelaten.

Griezelen

2011-11-05T10:05:00.000+01:00

Niet alle stapjes in de voorbereiding zijn leuk.
Veel regelzaken (bleh), veel helpdesken bellen (bleh bleh) en.. vaccinaties halen! (bleh bleh bleh)
Op het consultatieburo hebben we 2 maanden geleden de BMR prik gehaald. Door de verpleegkundige daar (bleh-mens) subtiel de cola-prik genoemd omdat het zo'n bijtende vloeistof is die je krijgt ingespoten. EN was daar ook 'beloofd' dit is de stomste prik uit je hele leven...
Optimistisch gingen de meiden dan ook met ons mee. De zin; het is niet leuk maar het moet! viel vaak.

De vaccinatie-verpleegkundige was aardig, bekwaam en kordaat.
Ik beslis de volgorde.. dat werkt het beste!
Om meteen daar achteraan te beslissen.. Mama eerst!
Nu ben ik ook niet zo'n held.. maar tegen dit besluit viel niet te discussiëren.
Kinderen voelen feilloos aan wanneer iets niet oprecht is.
En het toneelstukje dat-het-reuze-meevalt-en-als-je-klaar-bent-ben-je-een-superheld.. werkte dan ook niet!
Stevig op schoot, flink krijsen en een groot schuldgevoel..
We kwamen er niet onderuit.
Een beetje bibberend zaten we in de auto terug..
Natuurlijk aten we patat!

En we waren nog niet uit gegriezeld.
De meiden hebben gister allebei een zaklamp gekregen.
Voor 'in het warme land'.
En die moest 's avonds uiteraard getest.
In het donker lopen...
Sterre wilde erg graag boeven zoeken maar omdat dit wel heeeel erg spannend was.. ook egeltjes!
De test is geslaagd..
Een leuk stapje in de voorbereiding!

.. volgende week weer een prik.

Paulien

Ik ga op reis en neem mee: Kaplaarzen en opblaasboot

2011-10-26T17:22:00.000+02:00

Nog 2 maanden en 11 dagen.
Maar dit NOS-bericht geeft ons plan wel een survival-karakter ;-)
Daar worden ons ma en schoonmoeder niet relexter op...

Reisadvies Thailand aangescherpt

Medewerkers van een overstroomde fabriek in een voorstad van Bangkok stellen producten veilig NOS/AFP

Toegevoegd: woensdag 26 okt 2011, 12:14

Het Ministerie van Buitenlandse Zaken ontraadt niet-essentiële reizen naar Bangkok en andere delen van Thailand. Het land kampt na aanhoudende regenval al ruim een week met overstromingen. Er zijn zeker 300 doden gevallen.
Vooral het noorden en midden van het land zijn zwaar getroffen, waaronder ook de hoofdstad Bangkok. Het internationale vliegveld is open, het tweede vliegveld, Don Muang, staat onder water.
Volgens het ministerie van Buitenlandse Zaken zijn de toeristische gebieden in het zuiden, zoals Phuket, Pattaya en Krabi, goed bereikbaar, zowel over de weg als via de lucht.

Uitverkocht

De Nederlander Martijn Spaanderman, ondernemer, is met zijn gezin de metropool van twaalf miljoen inwoners ontvlucht. "De situatie in de binnenste ring van de stad is snijdend te noemen", vertelt hij. "Er is veel wantrouwen omdat de overheid meerdere malen heeft aangegeven dat het veilig was. En dan valt er weer een dam bij een belangrijk industrieterrein ten noorden van Bangkok. Het water dat de stad nu heeft bereikt, is nog niet het ergste. Dat komt pas de komende dagen. De praktische situatie is dat de bevoorrading opraakt."

Profiteren

De familie Spaanderman is bepaald niet de enige die Bangkok ontvlucht. "Winkels leeg, drinkwater bijna op, mijn kennissen en vrienden vertrekken allemaal daar", meldt Anno Zijlstra, die zelf in de noordoostelijke provincie Khon Kaen woont. "Bij mijn weten iets unieks, in negatieve zin, een wereldstad onder water."
De autoriteiten hebben de winkelketens laten weten dat zij niet van de schaarste mogen profiteren door prijzen te verhogen. Maar het informele circuit op straat, waar particulieren en winkeliers zich proberen te beschermen tegen het water door muurtjes te bouwen en zandzakken te stapelen, trekt zich daar weinig van aan. "De plaatselijke aannemer pikt een aardig graantje mee", zegt Ger Hinssen, die sinds 1 juli in Bangkok woont met zijn Thaise vrouw. "Omgerekend kost een zakje zand ongeveer een euro."

Onderlopen

Gisteravond verscheen de Thaise premier op tv om precies dat aan te kondigen waarvan zij lang zei dat het voorkomen kon worden: de hele hoofdstad zal onder water lopen, zoals in grote delen van het land al eerder gebeurde. Volgens haar zal het in Bangkok waarschijnlijk om een laag water van een halve tot anderhalve meter gaan.
Hoeveel het precies wordt, is in een stad als Bangkok van cruciaal belang, legt Spaanderman uit. "Er zijn hoogteverschillen, dus niet alles zal dan onderlopen. Maar als het boven de 1 meter komt, dan komt een stad met 11 miljoen inwoners tot stilstand."

Verheug U!

2011-10-19T09:57:00.000+02:00

Ken je dat? Je bent op zoek naar nieuwe schoenen en ineens zie je iedereen op leuke laarzen rond lopen..
Uiteraard volgen wij het nieuws maar nu worden onze oren en andere zintuigen onmiddellijk geprikkeld zo gauw we woorden als Azie, vliegtuigen en rijst horen..
De meiden zijn al fanatieke vliegtuigspotters geworden, we zwaaien heel wat af!
Kleine verheugmomentjes waarbij het zo leuk is om elkaar even aan te kijken en hetzelfde te voelen..
Deze week vielen we dus met de neus in de boter.
Eerst een aardbeving op Bali die in Lombok te voelen was.
Nog geen dag erna een waarschuwing dat als de dijken het niet houden, ook Bangkok onder water staat.
Stoer maken we in eerste instantie grapjes en relativeren we het weg..
Wat nu beeft, beeft straks niet meer en Bangkok heeft natuurlijk nog een week of 14 om op te drogen.
Feit blijft dat een reis voorbereiden anders is nu je de verantwoordelijkheid mee draagt van 2 kleine (uiterst kostbare) schatjes die er niet om hebben gevraagd de halve wereld overgezeuld te worden.
In een reisboek kwamen we een " leuke" bijnaam tegen van Indonesie.
Het wordt ook wel "Ring of Fire" genoemd door het aantal vulkanen die er staan op al die eilanden.
Tsunami's en wiebelige aardschotsen.. op vorige reizen nog geen seconde aan gedacht!
Nu zorgt het af en toe toch voor onderbuikgevoelens.
Mijn grootste angst nu?
De nieuwe nachtmerrie die ik heb..?
Dat Niek en de meiden door de douane zijn en ik wordt tegengehouden.

Voorangsten noemde iemand het, las ik laatst op een forum.
Mooi woord voor gevoelens die er ook bij horen.
Gelukkig zijn ze makkelijk te verdrijven met dagdromen over stoeien op het strand, de zon al bijna voelen en surfen op internet op zoek naar leuke hotelletjes met zwembad in een tropische tuin!
En! gisteren met een vriendin Singha biertjes gedronken in een thais restaurant..
Hielp ook heel goed.
De voorpret duurt vaak langer dan de reis zelf..
Dus genieten alvast!

Paulien

Klaas is onderweg

2011-10-14T09:48:00.000+02:00

Vanmorgen even op het nieuwe netbookje voor onderweg Faceebook doorgebladerd en ontdekte een nieuw vriendschapsverzoek: Klaas Hoogland, een goede vriend van ons en wereldfietser. Woensdag vertrok hij van station Groningen naar Schiphol. De fiets in het vliegtuig en in Calcutta stapte hij er gelijk weer op.
Nu aan de lunch en ik aan de koffie. Wat is de wereld klein. Lekker temperatuurtje daar terwijl wij de rijp op het veldje hebben... De meiden zullen moeten wennen, grapte Klaas.
Het begint echt te kriebelen als ik dat zo hoor.

www.klaasonderweg.nl

Voorbereidingen in volle gang

2011-10-07T23:35:00.000+02:00

Vrijdag 30 september j.l. hebben we de paspoorten opgehaald, 4 stuks.

De meiden hebben er volgend jaar verplicht één nodig dus bijschrijven is geld wegsmijten.
Die van mij was al 2,5 jaar verlopen omdat ik een ID-kaart gebruik.
Die van Paulien was nog geldig maar om een visum voor Indonesië te krijgen moest het 6 maanden na vertek uit het land nog geldig zijn, het waren er nog 5...

Bij de fotograaf bood Loes zich als eerste aan om in de camera te kijken, ze staat er ook het mooist op!
Geen van ons mocht lachen, dat vond Sterre het moeilijkst.
Ik kan dit nooit op commando dus deze keer was het met 1 shot gepiept.
Een nieuwe horde genomen.

Ook kwam de (ver)huur-makelaar. Hij nam foto's van het huis en plaatst 1,5 maand voor vertrek een advertentie die op 15 sites te bekijken is, inter/nationaal. Benieuwd of er zich een huurder meld. Het zijn meestal personen die hier een baan hebben gekregen en nog op zoek zijn naar een huis. Of net gescheiden lieden die snel en tijdelijk onderdak nodig hebben. Dus dan maar even wat crisissen in omgeving Groningen...;-) (grapje). We gaan zelf ook nog wat rondmailen naar vrienden die of er voor die periode een mooi dak boven het hoofd nodig is.

Dan zijn we halverwegen november aan de beurt voor de vaccinaties.
De buurvrouw van tegenover werkt bij de huisartsenpraktijk www.vaccinatiesopreis.nl maar geeft de job aan haar collega om te vookomen dat Sterre en Loes haar nooit meer groeten. Dat waarderen wij.

Dan heb ik nog geprobeerd de VISA voor Indonesië te regelen maar dat is lastig. Na ontvanst zijn ze maar 3 maanden geldig... Dat betekend dat wij ze 15 december op zijn vroegst kunnen halen.
We hebben voor 15 januari een vlucht geboekt van Bankok naar Bali met Airasia. Echter nog geen vlucht terug van ........ naar Bankok omdat we helemaal nog niet weten hoe lang we precies waar blijven.
De ambassade in Den Haag wil dat wij het vertrek uit het land ook aantonn middels een terugvlucht-ticket.
Het wordt dus een Visum aanvragen in Bankok bij de Indonesische ambassade. Forum op de site van Lonely Planet bracht uitkomst.

Nu maar naar bed.
Morgen weer vroeg aan een IC-bed staan.

Groetjes, Niek
p.s. het wordt hier al koud. De winterjassen aan. Raar idee om die in Januari gewoon hier thuis te moeten laten.

p.s.2 Morgen gaan we met ons vriendencluppie pizza eten bij Gertude om het vertek van Klaas te vieren. Hij vliegt binnenkort naar Katmandu en gaat fietsen tot aan Bankok. Hier zien wij hem dan weer de week van 7-14 april 2012. Hij vliegt iets van 12 uur eerder terug naar Amterdam dan wij, grappig hè!

Nog 4 maandjes....

2011-09-09T22:38:00.000+02:00

De zomervakantie achter de rug.

9 dagen Brussel met Jule in het huis van neef Gertjan en Anne-Theo
5 dagen Groningen + Noorderzon met Jule
5 dagen Vlieland op camping Stortemelk
3 dagen Daun in de Eifel met vriend Ed en Thomas (mountainbike mee)

Dus van alles wat en een voldaan gevoel.
Nu is Sterre al weer een week schoolkind, wat een spannende stap, zeker ook voor de ouders.
Het ritme is totaal anders, met tegenzin vroeg het bed uit en tussen de middag halen en daarna weer op tijd brengen om vervolgens 2 uur later weer de meid wéér op te halen.

We zijn ook tot de conclusie gekomen dat we elkaar (1 dag samen) maar 1 x in de 2 weken op zaterdag kunnen zien. Krijg je met wisselende diensten...
En,....Sterre is de enigste die fulltime weg is! 5 dagen in de week.
Ik 4 dagen en Paulien straks 3. Loesje is nog het meest van ons allen thuis, hoeft maar 1-2 dagen in de week weg. Na die mooie vakanties waar we erg veel tijd met/voor elkaar hadden geeft dit een wat leeg gevoel.
Dit is echter mede een drive voor ons om nu echt naar de Big Holiday te gaan verlangen.

Het is ook al de eerst volgende vakantie die volgt! Komt dus steeds dichter bij en wordt nu niet meer
gehinderd door voorbereidingen voor andere vakanties. (luxeprobleem)

Dus nu kunnen we serieus aan de slag:

huis verhuren, afspraak met het buro staat reeds gepland
resterende vaccinaties
paspoorten voor mij en de meiden ieder een eigen (vanaf juni volgend jaar toch al verplicht)
gadgets kopen om contact met de wereld te hebben

Ik zou ook al kunnen gaan aftellen,
het aantal weekenden, werkdagen, nachtdiensten, maar dat zou ook wel weer averechts kunnen gaan werken dus dat laten we nog maar even.

Oefening baart kunst

2011-05-14T07:00:00.000+02:00

Klaas en Ed komen weer thuis!!
Na maanden fietsen is hun indrukwekkende reis afgelopen.
www.klaasonderweg.nl
Voor ons een goed moment om onze grote bek (ja hoor leuk reizen met de kindjes) om te zetten in daden..

Eigenlijk "reizen" we altijd met de auto.
We gooien de hele achterbak vol met alles wat we maar enigszins nodig kunnen hebben en gaan..
De binnenkant van een trein hebben we allebei al jaren niet meer gezien.
Dus we gaan een dagje met de trein naar Schiphol... vliegtuigen kijken!
En Klaas en Ed verrassen.

's Ochtends stijgt de stress naar hoge hoogte maar die verdwijnt als sneeuw voor de zon
als we er op de fiets achter komen dat we 3 kwartier te vroeg zijn vertrokken..
We kunnen zelfs een trein eerder..
Loes en Sterre vinden het geweldig.
Zelfs de mevrouw met hond die naast ons komt zitten kan de pret niet drukken.
(onze meiden hebben het niet zo op honden en poezen).
Bij Assen vraagt Loes: Isse Siphol??
4 krentenbollen, een puzzel, 2 boekjes, 1x overstappen en allerlei kletspraatjes later zijn we er wel..

Mmm uit de trein ruik ik het meteen.. Schiphol heeft zo'n lekker luchtje!!
Een mix van avontuur, spanning en benzinedampen..
Op het panorama terras gaan we vliegtuigen kijken.
Sterre heeft meer belangstelling voor het klimrek dat ze binnen heeft gezien.
En hiermee bevestigd ze ons vermoeden dat we voor hen niet moeilijk hoeven te doen die 3 maanden..
Mijn reiskriebels stijgen naar ongekende hoogte..
Geef me mijn tickets en ik wil al wel weg..

Het weerzien is super!
We moeten er even op wachten natuurlijk maar dan kunnen we 2 gespierde, gebruinde mannen in de armen sluiten.
We drinken nog een kop koffie samen en dan scheiden de wegen zich alweer.

De terugweg is meer een uitdaging.
Sterre nestelt zich op mijn schoot en valt als een blok in slaap.
Voor Loes begint het feest echter nu pas..
Ze vermaakt zich een poosje met de achterbuurvrouw: eve glapje make, kiekeboe!
En gaat dan anderhalf uur Niek als klimrek gebruiken.
Niet zijn grootste probleem trouwens
Na 2 uur vrijdagmiddag-studenten-trein kan hij geen "vette chill" meer horen!
Als de conducteur binnen komt pakt Niek het kaartje alvast.
Loes ziet het, pakt het kaartje af en scheurt het zo in 2-en!!!
Gelukkig kun je veel maken (en breken) als je blond en een ukkie bent..

Om 6 uur zijn we weer thuis met wijze reislessen (ja de buggy moet wel mee) en nieuwe angsten (roltrappen, in/uitstappen trein en draaideuren) maar ook met de overtuiging dat we het wel gaan redden. Vast naief gedacht na een dagje Nederlands treinen maar ik ben trots op ons!!

Paulien

Tickets geregeld!

2011-05-11T21:36:00.000+02:00

We dachten dat we heel wat euro'tjes verloren hadden.
Vorige week donderdag nog een leuke deal tegengekomen
voor de hele family. Toen een vol weekend ivm Jule's
verjaardagsfeest in Moenchengladbach en zondagavond gelijk weer
het internet gecheckt.... €800,- duurder!!!

Wonder boven wonder via een duitse ticketsite toch weer het
aanbod van de 2 met 3 nullen gevonden en een reisburo
hier in Groningen zocht het ook even op. Bingo!

De eerste stap is gezet.

groet van 2 blije mensen.

Doet ie het?

2011-04-17T01:39:00.000+02:00

De eerste zinnen op het blog.

Het verslag van de reis die we 3 maanden gaan maken.

We plannen halverwege januari 2012 te vertrekken en halverwe april weer

terug te zijn.

De voorbereidingen horen daar bij, dus beginnen we nu maar vast ;o)

Nico